ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი,
დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ,
სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო
და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ დილით.
ვეღარ მაცდუნებს მიწა, თეთრი ქალის მკერდით,
რომ ჩამჩურჩულებს: საკუთარ თავს ებრძვი რატომო,
ცრუა სოფელი, მოაყივნებს კაცთ საგვარისტომოს,
მე კი ნათელში მსურს ვიხილო მისი მერდინი.
არ მეშინია წერამწერლის უგონო რისხვის,
მძიმე ტკივილით დალეწილი ვიგონებ უფლის
წამებულ სახეს: ვგრძნობ, თმენა და დუმილი მიხსნის,
შევყურებ სიკვდილს, წყვდიადივით მრუმეს და უგბილს,
რომელმაც დონნას გაუყინა ძარღვებში სისხლი
ვერ კი დაბინდა მისი სათნო და წყნარი შუბლი.
