ეფემერა...

ზღაპარი...

გათავდა! წასვლას, თუკი არ იშლი, გულდაწყვეტილი, ნებით გნებდები, მე თმებს გულმკერდზე აღარ გაგიშლი და სამუდამოდ ჩამოგეხსნები....

არ მინდა, მაგრამ... მაინც ვეჩვევი, თურმე, ლოდინი არ არის ძნელი, როცა წვიმებს და ქარებს ნებდები, შენ დარში უკვე, არავის ელი....

ჩემს სევდიან ზღაპარში, სევდა გადამდებია, გზა შორია ტაძრამდის, ახლოს, უფრო ღმერთია....

ლექსებით მელამუნები, ეგებ, პირისპირ გეცადა, ბიჭავ, ჩამახსენ ხუნდები, მეც დავწყნარდები, შენაცა....

დღეს სიკეთეზე მტრობამ იმეფა, ალბათ, სატანამ შემოგვიგორა, სად იყო ღმერთი, თუ ლუციფერმა, შური და ბოღმა გ ა მ ო ი გ ო ნ ა....

მითხრეს, გაუშვი, იარონ, წამსვლელი, მაინც წავა, ქალაუ, შენცა გვიანობ, თვალს ნებიერად ნაბავ....

– ნატვრის მწარე სევდა – მონატრების მწარე სევდას რა ვუყოთ? სიყვარული მას მცირედი გავუყოთ,...

– მწარე ღიმილი – მე ყველა ღიმილს საეჭვოდ ვუმზერ, ბევრის არ მომწონს თვალთა ხედვები, მე ახლა ვდარდობ, თქვენი გულისთვის მოვალ ერთ დღესდა აგიტირდებით.....