ჩემს სევდიან ზღაპარში,
სევდა გადამდებია,
გზა შორია ტაძრამდის,
ახლოს, უფრო ღმერთია.
ეს მაცდური ცხოვრება,
გაფრენილი გედია,
ჩემი ყველა ოცნება,
დახეული ლექსია.
დროს შავ - თეთრი ვარაყით,
თმებზე დაუთოვია,
თუმც დავფრინავ ფარფატით,
როგორც ზღვაში თოლია.
ახლა, რაზეც ვვოცდები,
ფუჭი ოცნებებია,
ნეტავ, წრფელი კოცნებით,
ისევ იკოცნებიან?
მაინც, კოცნა ბაგეზე,
სიყვარული მგონია,
დავჯექ, ჭორი გავლექსე,
ჩემზედ მონაჭორია.
ნანა სელეპანოვა - სიყვარული მგონია
