გულში ჩუმი ნაღველის მოდის შავი ზვირთები, მხოლოდ წმინდა რითმები ამახედებს ცისაკენ. ზეციური მთისაკენ მძიმე ჯვარით ავდივარ, ქვეყნად მგლოვიარე ვერ - ვით სიწმინდე...

რა იქნებოდა ვყოფილიყავი, თეთრი ფრინველი ცისფერი ფრთებით. ან მოტრფიალე თბილი ნიავი და ეს სამყარო მომევლო ფრენით....

გარეთ თოვს... გარეთ ვიღაც იცინის, ვიღაც თავისთვის იცინის მარტო, რადგან კვლავ იგრძნო თეთრი სიცივე, კვლავ ცოცხალია და ასე ათოვს otar chiladze garet tovs...

მიყვარხარ, როგორც გლეხს უყვარს მიწა, როგორც დასიცხულ მიწას _ ღრუბელი. მაინც მიყვარხარ, მებრძვი თუ მიცავ, ჩემი მხსნელი ხარ თუ დამღუპველი. otar chiladze...

მე თოვლში ვეძებ სისხლისფერ ვარდებს და მიტოვებულ ნუშებს და ატმებს... თოვლზე ეცემა პოეტის ლანდი და ქალაქს კიდევ ერთ კივილს ართმევს me tovlshi vedzeb sisxlisfer...

შამილ, შენი მოკლე ხმალი ამოეგდოთ ქარქაშიდან და რიყეზე ბრჭყვიალებდა, თავგაჩეჩქვილ გველივითა. otar chiladze shamil...

ვიმს, მოწყენილი და სველი კვამლი ცას ეტმასნება და სადღაც ერთვის, ეს შემოდგომის დღეებიც წავლენ, ხსოვნას შერჩება ათასში ერთი. otar chilaze wvims mowyenili da...

ხომ ხედავ, მერვე ათეულში გადავდგი ფეხი მაგრამ მიზნამდე ჯერ სად არის, ჯერ დიდი გზაა... რა ახლოს ჩანდა და რა შორი აღმოჩნდა ბოლოს, რაც სახელს არქმევს ამქვეყნიური...

რომ დაინახო და გაგიხარდეს, რაღაცა მაინც უნდა გიყვარდეს. რაღაცა მაინც უნდა გჯეროდეს - ნაძალადევად რომ არ მღეროდე. otar chiladze rom dainaxo...

სიცოცხლის ხმაზე შრიალებს მუდამ ხე _ ტრონათელი, რტოდათაფლული... თვალს და ხელს შუა მწიფდება თუთა, თვალს და ხელს შუა გადის ზაფხული....