ეული ყაყაჩო მოწყვიტე ტბის პირას, მე მაშინ ძვირფასო, სიცოცხლე მიღირდა. მომართვი სინაზით; ყაყაჩო თავს ხრიდა... მორცხვობდა, მის გამო-მთლიანად გაწითლდა. lika...

ისე მოიპარა გაზაფხული... ზამთარს შევრჩი თითქოს დაზაფრული... ისე აყვავილდა ყველაფერი; ხეთა ტოტზე მღერის გაზაფხული. Lika jabidze ise moipara gazafxuli leqsebi...

ოჰ, ღმერთო,აიმ კაცს ვუყვარვარ, ან იქნებ, ეს ჩემი ფიქრია, იტყვიან, ტყუილად გულს დაწვავ, არადა, ეს გული ღირსია....

ახლა ტუჩებიც,რომ დამიკოცნო, ენას არ დასცდება - დარჩი! სხვა დროს, ასე აღარ მიმატოვო, სხვა დროს, სხვანაირად წადი!...

შენი თაფლისფერი თვალებია, ახლა შორიდან,რომ მიღიმის... სულში ნეტარების წამებია, გული დაფარფატებს ღიღინით....

დრო გადიოდა... ვიღაც ტიროდა.. მოგონებებიც, სადღაც ქრებოდა.. შენ იყავ უტყვი... და შენ თვალებში ჩემი წუხილი ი რ ე კ ლ ე ბ ო დ ა....

საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ, სიტყვა მეხივით გავარდა, ქალები ვერა მგუობდნენ, კაცი ხელებში ჩამადნა....

ამ ბოლო დროს,ერთმა მცნებამ გამიტაცა, ჩემში მეფობს სატანაც და ღმერთიც, ერთდროულად ხუთი კაცი შემიყვარდა, ხუთი კაცი ერდროულად მეტრფის....

არ გააღმერთო ის, ვისაც ღმერთად, შენს საუფლოში ყოფნა არ უხდება, ვინც მიჯაჭვულა საკუთარ კერას, ვინც წავიდა და აღარ დაბრუნდება....

ცისკენ მომზირალ თვალებმა მე ლექსი დამაწერინეს, ცეცხლი გადამდის ალებად, ცრემლებს ნუ დამადენინებ....