საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ,
სიტყვა მეხივით გავარდა,
ქალები ვერა მგუობდნენ,
კაცი ხელებში ჩამადნა.
შენმა ნასროლმა სიტყვამა,
ზედ გულზედ გადაიარა,
ვაი, დედასა მტრისასა,
ახლა მაქცია ტყვიადა,
რომ აგიტირო ცრემლებით,
თოლები დანაცარები,
სული დამეფსო ეკლებით
შენგანამც განამწარები.
მერეც იმასვე ვაპირებ,
რაიც გავივლე ფიქრებში,
დაგკლავ და ისე გატირებ,
როდესაც ჩემი იქნები.
ნანა სელეპანოვა - როდესაც ჩემი იქნები
