ქუჩა პოეტად დარჩა ოცდაათიან წლების, გაცვეთილი აქვს ლანჩა, დარჩა კანი და ძვლები galaktion tabidze qucha poezia...

მაქვს მკერდს მიდებული ქნარი, - როგორც მინდა - ჩემთვის დიდებული სხივი გამობრწყინდა. galaktion tabidze qebata qeba nikorwmindas...

აღალდი, სუფთა - ზამთრის ველივით, შრიალებს ღამით თუ ღელავს დღისით. მარადის ფიქრობს, რომ ყოველივე იწყება მისით, თავდება მისით! galaktion tabidze qagaldi poezia...

ქარმა ბუდიდან ყვავის ბახალა ზაფხულის ტყეებს გადაახალა. ისმოდა ხმები ახალ-ახალი, ტყე ტაძარივით იყო მაღალი. galaktion tabidze qarma budidan yvavis baxala...

ქარით დატირებული, უნუგეშოდ შთენილი, მიფრინავდა ფოთოლი, ხიდან გადმოცვენილი. და სტიროდა მიდამო, იძრცვნებოდა ტყეები, და სცურავდნენ, სცურავდნენ ღრუბელთ სიშორეები....

ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ფოთლები მიჰქრიან ქარდაქარ... ხეთა რიგს, ხეთა ჯარს რკალად ხრის, სადა ხარ, სადა ხარ, სადა ხარ? galaktion tabidze qari hqris...

მოდის ახალი წელი, თოვლით მოსილი ღამე, მიწას ედება ცელი - ფანტასტიური რამე... qari arxevda italur shobis xes galaktion tabidze...

მკვეთრი, ნათელი და შორი გრძნობიერია ზმანება, ეს მზე ჩუქურთმა, ეს სწორი ხაზების ახოვანება! mkvetri nateli da shori galaktion tabidze...

დაეტყო კიდეც ქარებს ქარობა, როცა მტრობაა და ედგარობა, სანთელო, გარხევს ღამის ფიქრები, მაგრამ შენ მაინც ნუ ჩამიქრები, galaktion tabidze qarebs qaroba poezia...

როდესაც ვუცქერ მე შენს თვალთა უძირო ლაჟვარდს, როცა თვალი თვალს უსწორდება ისე, შემთხვევით, დატოვებული, შორი კუთხე მომაგონდება, მოგონებები თვალწინ რბიან სევდიან...