უთქმელი ამბავი

ქუჩაში ერთხელ ვნახე მე იგი,
ლამაზი ქალი ზის და თან ტირის,
ცრემლების ღვარი მოდის და გული
– მოდი წავიდეთ, ის არსად მიდის!!!

მივყევი ამ ხმას მივედი ქალთან
მითხრა გოგონა შენ ამ ხმის მართალს,
მოდი,მიშველე ვერ ვხედავ ნათლად
გთხოვ წამიყვანე ჩემს შვილთან ახლა!...

მე გამიკვირდა, შევჩერდი ერთ წამს
ქალი მტირალი თვალს იწმენდს ეხლა
– სასაფლაოზე გმირთა ძეგლია,
ჩემი შვილი კი იქ ასვენია,

ის ამ ბედკრული ქვეყნის შვილია
ამ დღეს კი მისი იუბილეა..
მოვკიდე ხელი, უცებ წაიქცა
წამოვაყენე, ქალი გაფითრდა,

მოვკიდე ხელი,ისიც ბარბაცით
დამეყრდნო თავის თეთრი ხელებით.
მითხრა - მადლობა შვილო ამ მადლით,
არ დაგივიწყებს ღმერთი მაღალი.

როცა მივედით ქალი ატირდა
მისი თვალები სულ მთლად გაწითლდა,
მის თეთრ სახეზე სიბრძნის ნაოჭი,
ამ დიდ ტკივილის დიდი ქაოსის ტალონად იქცა.

უცებ გაჩერდა, ქალი გათეთრდა
გმირთა ძეგლის წინ იგი დაეცა
მივვარდი უცებ,მოვკიდე ხელი
ის აღარ იყო ამ ქვეყნის მეტი
ვტიროდი მწარედ
– რად წადი ამ დღეს?!
ხომ მოგიყვანე შენს შვილთან აგერ
აღარ ესმოდა ჩემი ხმა ქალღმერთს

მე კი მის სახეს უჩუმრად ვამჩნევ
ბედნიერია ის ალბათ ამ ჟამს
თავის შვილთან ხომ მივიდა მართლაც.