მზე-ღმერთის მესაიდუმლე, მთა-მზისა, ყანა-მზისაო, ცამ, ვარო სიყვარულისა და სიყვარული ცისაობს. მწვანე ბილიკი-ცოცხლისა, თეთრი ბილიკი-მკვდრისაო,...

" ... მაგრამ ისე სტკიოდა გული ეკლის გვირგვინი რომ დაადგეს არც გაუგია... " ვაჟა ხორნაული...

მეშინია უშენობის... როგორ ვიყო უშენოდ?!. მოზღვავდება გულში სევდა, ტკივილს რითი ვუშველო?...

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე, შენც გეფერები, ენძელავ, თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ, შენი დათმობა მეძნელა....

გაბნეულები, განთესილები სამყაროს მცირე ნაწილაკებად, ვეძებთ ერთმანეთს, ხელის ცეცებით, ვიღაცა – მეტად, ვიღაც – ნაკლებად....

ხეზე შემოჯდა ბეღურა. – შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი. ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა, მე კი შინ მენთო ბუხარი....

ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი... ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი......

სუნი და ფერი დაკარგეს ვარდებმა. მე კი დღეს დავკარგე აზრი-სიყვარული. მართლაც ყველაფერი ალბათ დროს ბარდება მარტო მომიწევს ახლა სიარული....

მომენატრე,გულში სევდა მოკალათდა, შემოაცვა რუხი ფერი სულის სარკეს, ისე ძლიერ მომენატრა შენი სუნთქვა, ეგ გრძნეული,მათრობელა კოცნა მარგე....

თავსშემოგავლებ ჩემს მეუღლეს თავსშემოგავლებთქო გითხარი და გაგიკვირდა... არ ვიცი რატომ......