თავსხმა წვიმაში გალუმპულა მეზობლის გოგო, ეალერსება სველი კაბა შიშველ თეძოებს. ამ ნიაღვარში, ამ თავსხმაში არ ვიცი როგორ, მაგრამ ვხედავ, რომ მოსდებია ცეცხლი...
მყავს საყვარელი ქალი, ქალი, რომელიც მათბობს. მთვარის ჩრდილივით მკრთალი, ანგელოზივით სათნო. მყავს საყვარელი ქალი, ვის გამოც უფალს შევთხოვ- შენი მოწყალე თვალი...
ჩემი იქნები, სხვა გზას მაინც არ დაგიტოვებ, დეკემბრის ღამეს, შეშლილივით როცა ითოვებს მოვალ შენთან და საპატარძლო კაბას მოგიტან, იებს გაჩუქებ ქრისტეშობ...
სიყვარულისათვის უნდა მოვიცალო, უნდა ვეახლოვო ქალაქს... ისეც გაგვიღიმებს დღესაც მგონი ცაო, სადმე მივიყუჟოთ, ქალავ. მე მთისას გიამბობ და შენ თქვი ბარისაო, ჩუმად...
ჩემში თითქოს დაიბადა რითმა, ანდაც უცებ ამერია გზები, ლექსებს ისევ ვაჟკაცურად გიწერ, მე ხომ მხრებზე ჩამოვუშვი თმები. იქნებ რაღაც შეცდომაა ღმერთო?! იქნებ მუზას...