რა დრო გასულა და აი დღესაც, ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს. იგივე მიწა,იგივე ზეცა, ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს....

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ, რაც რომ ჩემში ხარობს; შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ, სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს....

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან... მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები, ისინი, მაინც არა ცხრებიან....

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ, ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება. კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე, ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას....

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა, ბედნიერების ნექტარით სავსე. მერიდიანებს სხივები კვეთავს და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს....

წიწვოვან გორებს თავს ვერ ვანებებ, ჯიხვის ნავარდი ამშვენებს ქარაფს. გაცლია სიქა ძველ-ძველ ზმანებებს, აწმყოს ვერ ვაცლი მტვერსა და ტალახს....

მოლს ნაღამისთევს მოსდვია ლეშხი, მზის სიგოროზე გულს გილომგულებს, სხივები როკვის გადაგრევს ეშხით და მერე მიმწუხრს კვლავ გიორგულებს...

მზე ქოლგის ჩრდილქვეშ დავტიე მყისვე, სულ პეშვით ვკრეფდი სამკალ თავთავებს, სანამ შევხვდებით, შევხვდებით ვიდრე, წერილებს მოგწერ ყოველ მკათათვეს !...

ხარ კენარივით მონარნარე და მიუწვდომელი როგორც მყინვარი; თავაწყვეტილი მიჰქრის კარეტა, გულის სწორი კი განა ვინ არი?......

როგორც ეტყობა - გაზაფხულს ისევ უშენოდ მოვილევ, ალბათ, სწორია, სამყარომ ერთად ვერ გვზიდა ორივე. მე ვერ შემბედა, საწუთრო ვერანაირად მომიკლა, გარს მივლის,...