ვიცი, ვიცი ეს სიტყვები ახლა ძლიერ გაგაოგნებს ფიქრთა უდრეკ სამეფოში შეგიპყრობს და დაგიმონებს. მე კი ვიცი, რატომ დაჰქრის ჩემში სევდა დარდი-მანდი ცასთან ახლოს...

სადღაც სიყვარულის ქარებია, სადღაც სითბო არის სანატრელი, ზოგი, გულით შეუყვარებიათ, ზოგსაც გრძნობა დააქვს განათელი....

ზოგჯერ უმწეოდ ვეტუზები გაყინულ კედლებს, ფერმკრთალ საფეთქლებს ებერება ლურჯი ხაზები, როდესაც ბედი, ერთ ღიმილს არ გამოიმეტებს, თავად ვიღიმი, მგონი უკვე აღარც...

შენ აქ ხარ, ისევ, ჩემს გულთან ახლოს, მე ძველ იმედებს ვიხსნი მხრებიდან... არ მინდა ცოდვა რომ გავიახლო... ცოტას დავტოვებ იმედებიდან... რა იყავ ჩემთვის, განძი თუ...

მიდიან დღეები, კითხვები მატულობს, ჩემი გზა ოდესღაც ტაძრამდე მიმიყვანს?! სული ყოველ წამს ამასვე ნატრულობს, უფალთან სიკეთეს რარიგად მიიტანს....

ღმერთმა მოგვიწყო გამოცდა! მრავალს უწია ცოდვამ: ვინ რა ყოფილა – გამოჩდა! კაცი აღმოჩდა ცოტა! ღმერთმა მოგვიწყო გამოცდა! ცოდვის კითხვაა…. ჰოდა! ყველა ისეთი...

ხეს, როცა წყალი ჩაუდგა, გაზაფხულს სუნთქვა ეძნელა, გრძნობით ნახელი თვალებით, მორცხვად უღიმის ენძელას....

გაზაფხულია მაშინ, როცა გაიხდის კაბას ტუჩალეწილი ალუბალი და მიხვდი აბა - ცაცხვის ყვავილთან რატომ ცეკვავს მთვრალი ფუტკარი, აბა მიდი და - გიჟი ხარო, აბა უთხარი....

კაბა, რომელმაც შენში მოხატა ქალი, ახლა კარადას ძველი ძაფებით კეტავს, გახსოვს ქორწილში როგორ ცეკვავდი ფატით და შენს სიხარულს მზესთან აპრილიც ფენდა......

იცი მე შენში რამ მიმიზიდა? სისპეტაკემ და კეთილმა სულმა, იცი უშენოდ როგორ მიჭირდა? ცრემლები მდიოდა ვითარცა წვიმა......