მიდიან დღეები, კითხვები მატულობს

მიდიან დღეები, კითხვები მატულობს,
ჩემი გზა ოდესღაც ტაძრამდე მიმიყვანს?!
სული ყოველ წამს ამასვე ნატრულობს,
უფალთან სიკეთეს რარიგად მიიტანს.

შემერგოს ტკივილზე დაღვრილი ცრემლები,
შემერგოს კალამი, საწერად მჭირდება.
ვიცი წუთებში სამოცჯერ ვბერდები
და შეჩერება საათის მინდება.

იქნებ ვარსებობ, რომ ვკემსო სტროფები,
ლექსის წყურვილი საოცრად ზვავდება,
აღარ დავინდო, გავთელო დოგმები,
ასაკი იმატებს, წლები კი მაკლდება...

წერის დროს იქ, საღაც, საოცრად დავბერდი,
სწორია ალბათ, რომ დამერქვას ხნიერი,
არ ვიცი სიყვარულს, ვის სითბოდ ვაკლებდი,
არ ვიცი, ვინ როგორ გადარჩა მშიერი.

და გაურკვევლად ქუჩებში დავდივარ,
ძიების წყურვილი ტკივილში ინაცვლებს.
იქნებ პასუხის ის ჩუმი ლანდი ვარ,
პოეტის სიტყვების ჟღერად რომ იმარცვლებს.

მიდიან დღეები, კითხვები მატულობს,
შემერგოს ტკივილზე დაღვრილი ცრემლები,
სული შენდობას ყოველ დღე ნატრულობს,
ვიცი, წუთებში სამოცჯერ ვბერდები...

მივდივარ ქუჩაში, ფიქრებით მდუმარე,
ვაჩერებ შრომისგან დაქანცულ მიკიტანს:
-კითხვა მაქვს ბატონო, საოცრად მწუხარე,
ჩემი გზა ოდესღაც ტაძრამდე მიმიყვანს?!