ხეს, როცა წყალი ჩაუდგა,
გაზაფხულს სუნთქვა ეძნელა,
გრძნობით ნახელი თვალებით,
მორცხვად უღიმის ენძელას.
სითბოს აყოლილ სინაზეს,
მხარი აუბა იამაც,
მიწის ოხშივრით გაჟღენთილთ,
კვლავ გაზაფხული ეამათ.
სურნელში გრძნობა ემატათ,
კაბებს იფერთხენ ფრთხილადა,
პირველ მოფრენილ მერცხალსაც,
ღიმილს ჩუქნიან თბილადა.
ტყემლებს უხეთქავთ კვირტები,
მოირგეს თეთრი მანტია,
კეკლუცს ნიავთან ბედავენ,
რადგან გიჟმაჟი მარტია.
ჰაერს დაუთბა სურნელი,
ფიქრს ლექსი ჩამოეღვარა,
სისხლი ბობოქრობს ძარღვებში,
და ხიბლი შემოეძალა.
თუმც, მარტს უხდება სიგიჟე,
აწევ–დაწეწავს სხვის გრძნობებს,
სულში აამღვრევს საწადელს,
გულს სიყვარულით იმონებს
გაზაფხულს სუნთქვა ეძნელა,
გრძნობით ნახელი თვალებით,
მორცხვად უღიმის ენძელას.
სითბოს აყოლილ სინაზეს,
მხარი აუბა იამაც,
მიწის ოხშივრით გაჟღენთილთ,
კვლავ გაზაფხული ეამათ.
სურნელში გრძნობა ემატათ,
კაბებს იფერთხენ ფრთხილადა,
პირველ მოფრენილ მერცხალსაც,
ღიმილს ჩუქნიან თბილადა.
ტყემლებს უხეთქავთ კვირტები,
მოირგეს თეთრი მანტია,
კეკლუცს ნიავთან ბედავენ,
რადგან გიჟმაჟი მარტია.
ჰაერს დაუთბა სურნელი,
ფიქრს ლექსი ჩამოეღვარა,
სისხლი ბობოქრობს ძარღვებში,
და ხიბლი შემოეძალა.
თუმც, მარტს უხდება სიგიჟე,
აწევ–დაწეწავს სხვის გრძნობებს,
სულში აამღვრევს საწადელს,
გულს სიყვარულით იმონებს
