დაჯდნენ წერად ლექსებისა, საბრალონი საუბრისას,
აჰა, ხალხო, წაიკითხეთ, ლექსი მავანთ როგორ რყვნისა,
ვერ დადგების უმეცრებით გონი მათთა სწორსა გზისად,
შეუნდეთ და გაატანეთ ქარს ან ზღვათა ტალღებისას.
ვიცი, ბრიყვნი რომ ჩათვლიან, თქმულსა ჩემსა საძრახისად,
კაცნი შტერნი რად გავწირე, სამასხროდ და დასაცინად,
მე სიტყვასა მართალს ვიტყვი,მაგრამ არა თქვენებრ გლუვსა,
ჩემი წკეპლა არ ასცდება ფრაზების და ლექსის ქურდსა.
თუ ტაშის კვრა ვერ აიყვანს პოეტს მწვერვალს მწერლობისას,
დღეს წიგნების დამბეჭვდავით გამომრჩენელს გამოსჩრისა,
ნურც ქიშპობა ნუ შებღალავს, ამ წიგნებს ვინც გადაშლისა,
არც შექება არ ეგების, ვინც რომ მისცა მტრისას პირსა.
გვაქვს უამრავი ლექსები, არვისგან წანაკითხები,
მიეც მწერალსა მოთმენა, საუკეთესო მკითხველი,
შენ დაამშვიდე მგოსნები, ყველა სიკეთის მყოფელი,
და განაძევე უღირსნი შენგანამც ცივი გონებით.
ვერ დაიჭირამს კალამსა პირმოთნე, ვერცა ვერაგი,
არ გასწორდების პოეტი შურით და ბოღმით წერაში,
ბოლოს შეგვყარა განგებამ მე და თქვენ "მწერალთ" სიაში,
სჯობს უმეცართა მგოსნობას სიცოცხლე ხალისიანი.
ნანა სელეპანოვა - მიეც მწერალსა მოთმენა
