"...ნუთუ ეს ჩემი ფერმკრთალი პატარა ჯადოქარია? განა ეს ის ჩემი მდოგვის თესლია? ეს პაწაწინა, პირმომცინარი, ღაწვშეფაკლული, ვარდის ფურცელივით, რომ შეჰფერია...
წუხელ თოვდა, ნეტავ ჩემთან რად არ გაჩნდი, გენახე და ძილში თბილად დაგეხურე... მე ავდექი პირველ თოვლზე განთიადში და ვეძებდი შენს პატარა ნაფეხურებს. დაეყარა...
ალია, მალია, რა ლამაზი თვალია, ათასფერად ბრჭყვიალებს, როგორც ნატვრისთვალია, თითქოს ერთად შეყრილან იაგუნდი, ლალია, პაწაწინა თამუნამ sabavshvo leqsebi alia...