ღმერთო, იქნება მე ღირსიც არ ვარ, რომ მოგაწვდინო ცაში ლოცვანი. მივყვები დღეთა გადათვლილ ქარვას, გასრულდა ჩემი კრიალოსანი. grigol abashidze gmerto leqsebi...

როგორც ბუდიდან გადმოვარდნილი ბარტყები უმწეონი და შეუბუმბლავები, წუთისოფლის უწესრიგობას რომ ვაწყდებით, გვიკვირს, როგორ უმკლავდებით! grigol abashidze rogorc...

ის მოდის ზღაპრულ მშვენებით სავსე, ასული ცეცხლის ნგრევის და შფოთის, ტყვიების თქეში გადასდის თავზე და დაცემულთა გვამებზე მოდის! grigol abashidze oda...

შენ ფიქრობ, დამჩემდა მოწყენა, არადა უბრალოდ აცივდა, ჩიტები მიდიან ორწყებად, მე დავრჩი, დუმილი მაცვია....

ყოფნა ცხოვრებისთვის ვითამაშე, როგორც ბავშვობაში ”სახლობანა”. ხსოვნა -მსხვილი ხედით, შავი კაშე, როგორ გაფერმკრთალდა ახლოდანაც.. chemi cxovreba tu vitamashe...

მე შენი კვალი ვეძებე დიდხანს, გპოულობდი და ისევ გკარგავდი, მე რომ ვეძებდი, ხან თითქოს ის ხარ, მე რომ მომწონდა, ხან მას არ ჰგავდი... gpoulobdi da isev...

მდუმარე ღამეს შეშლილივით ჩავეკონები და შევეხები სათუთ გრძნობას, თითოეულ ვარსკვლავს, ღამის სიგიჟეს ხელაღებით დავემონები და მარტოობას წავუკითხავ მე ლექსებს...

ყოველდღე, შენსკენ მომეჩქარება... და უშენობას, დღემდე განვიცდი... მე ვიცი, ეჭვიც არ მეპარება... მაინც გიპოვი, მაინც დამიცდი... leqsebi ganvicdi poezia mwerlebi...

მინდა... ჩემი გული გართობდეს... გულში დაგიტოვო, იარა... ზაფხულში ეგ თვალები მათოვდეს... სულში... mainc uchemoba gafrtxobdes leqsebi...

შენსკენ გადმოდგმულს ისე ფრთხილად ვზომავ ნაბიჯებს, თითქოს ღობესთან მოფრენილ ჩიტს ვეპარებოდე. minda ubralod siyvaruli shemogaparo leqsebi...