უცნობი ქუჩის დასასრულთან მრეკავ სიმებით ძლივს ჩურჩულებენ მშვიდი ბაგენი. შემოდგომის დღეს ვუპასუხებ მე გაღიმებით, უნაზეს ბაგეს აქ მივაგენი. galaktion tabidze...

წლების ფანტელი რაც უფრო მათოვს, რაც თავდაღმართის დასასრულს ველი, თვალს ვერ ვუსწორებ შანდორს და ტატოს, მზერას ვარიდებ დარცხვენით შელლის. grigol abashidze...

სიბნელევ, საქართველოს ცაზე დაძრულო, მაკმარე, ნუ მისევ ავსულებს, ნუ ცდილობ სამშობლო შემაძულო, ვერ შემაძულებ!...

შევყურებ უტყვი და შუბლშეკრული, რა ძალა იყო, ნეტავ, ეგ ძალა, შენ რომ დაგცა და ისე შეგცვალა, რომ შენი შვილიც ვერ გცნობ ბედკრული. grigol abashidze da mainc mjera...

უღელტეხილებს გავცქერ გიჟივით, ნისლები დაძრა ცრემლების ორთქლმა, მზარავს უმწეო ბავშვთა ჟივჟივი და ძუძუ გამშრალ დედების მოთქმა. grigol abashidze gvapatieben...

არყოფნისაკენ! არყოფნისაკენ! ჩემს გასაფრენად ქრიან ქარები, გიჟურ ქროლვაში გაქრობას ვჩქარობ, უკვე გაშლილან იალქანები, grigol abashidze aryofnisaken poezia...

მეორდება ისტორია, დღევანდელს ჰგავს გარდასული, რახან ბევრი გვიცხოვრია, ნუთუ დგება დასსარული?!...

ცხოვრების ეტლის სადარებელი საცაა გავა მატარებელი. გ ა ლ ა კ ტ ი ო ნ ი amaoebis matarebeli grigol abashidze...

ცხოვრება მკაცრი და სასტიკია, მე კი თვალებზე ბინდი მეფარა... მისი ფეხის ხმაც არ გამიგია, სიბერე ისე შემომეპარა. grigol abashidze cxovreba sastikia poezia...

ჩემი გზა, გრძლად რომ ვსახავდი, ოღრო- ჩოღრო ყოფილა, სულ ერთი ციდა... რა ცოტა რჩება ამ ხელებს ოქრო, ამ თითებს, ამდენ სილას რომ სცრიდა. grigol abashidze chemi...