...გული ხომ ერთია...მე...იგი გაჩუქე.... სულში ჩავაქსოვე გრძნობა... იქნება... ფიქრების მინარე გაყუჩდეს... იქნება.... შეწყვიტოს უშენოდ თოვა....

რაღაც მითხარი სხვა,ამ სიყვარულის დარი. გთხოვ, გამიწეწე თმა,შემომინგრიე კარი... ან ამაფრინე ცად,ვარსკვლავს დაარქვი ია....

ოჰ, ეს ქარი!..უმიზეზოდ ატყდა დღესაც, უმიზეზოდ ამიწეწა თმა და სული, გულმოსულმა ჩაუქროლა ვერხვის ხესაც, გაიტაცა თან ფოთლები შეყვითლული....

შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს მიწის სუნთქვას სწირავს; ღაპაღუპით ფერმკრთალ ნოტებს მოსდით ცრემლის წვიმა....

მეშინია უშენობის... როგორ ვიყო უშენოდ?!. მოზღვავდება გულში სევდა, ტკივილს რითი ვუშველო?...

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე, შენც გეფერები, ენძელავ, თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ, შენი დათმობა მეძნელა....

გაბნეულები, განთესილები სამყაროს მცირე ნაწილაკებად, ვეძებთ ერთმანეთს, ხელის ცეცებით, ვიღაცა – მეტად, ვიღაც – ნაკლებად....

ხეზე შემოჯდა ბეღურა. – შორს ნუ ხარ!.. – ჩუმად ვუთხარი. ხეს მხრებზე თოვლი ეხურა, მე კი შინ მენთო ბუხარი....

ჩამოიფერთხე ეგ ბალახები თმებიდან უნდა წავიდეთ, უნდა ავკეცო ფარდაგი... ჟრუანტელსა მგვრის, ისევ ხელახლა ვთბები და სულ აქ დამტოვებს შენი ტუჩების ბადაგი......

შემიყვარდება უდროო ბინდი, თუ მზის ტოტები სევდას არ ისხამს, თუ მაგ ფანჯრების მყუდროებიდან თქვენ ვერ შემამჩნევთ, მოსულ ქარიშხალს... ვტოვებ საკუთარ თავთან...