იყო საღამო - გარდამავალი: ჭარბობდა ფერი ღამის თანდათან და სიმყუდროვე - პარკში - სავარძლის, წყვილს იზიდავდა რაღაც ახალთან....

ახალგაზრდობის სეზონი მორჩა, კვლავ სიჭაბუკეს რომ უსაფრდები... სოფელში ახლა სხვა დადის ყოჩად, მიყვება გუნდი უფრო მარდების!...

დრო გადის, მე კი დღეებს არ ვითვლი, არ მინდა გულმა იგრძნოს დროება, მე მინდა წუთით, სადღაც კუთხეში, სულ უმიზეზოდ განმარტოება......

ჩემს გულში მხოლოდ სიყვარულია, სიძულვილისთვის არ მაქვს ადგილი, მჯერა ცხოვრება შურის გარეშე – ყოველთვის არის უფრო ადვილი....

დავიკარგები ფიქრებთან ერთად... მთვარეს ჩავიცვამ წითელ კაბაში... ცას შევიყვარებ თამამს და შენთან გულს მოვიჯერებ ქართან თამაშით......

როცა რაიმეს კარგს ვამბობ შენზე, საკუთარ თავსაც, გამოდის, ვიქებ, რადგან შენს სულში მე ჩემს სულს ვეძებ და შენს ფიქრებში ვამჩნევ შენს ფიქრებს....

ჩიტო, ჩიტო ღაბუა! შენც სიყვარულზე გალობ... მახეში ვინ არ გაბმულა; ვაჟკაცო,თუგინდ ქალო......

როცა შენს თავთან დარჩები მარტო, გრძნობებს, ანთებულს, დაგიცხრობს წლები... როცა ცრემლები მოსწყდება ღაწვებს, გაითავისებ, ვინ არის ,შენი“.......

ვარდისფერი კაბა გაიშალა ცაზე, აკიაფდა ფერთა ჯადოსნური გამა, მგონი სიზმრად ვნახე მსგავსი სილამაზე, ვით გააქრო დროის ულმობელმა ქარმა....

გულმა ტკივილი ბოლომდე იგრძნო, ცის კიდეს მძაფრად ეხვევა ნისლი. ცრემლთა ნაკადმაც იდინოს ვინძლო და შეიფეროს დაღვრილი სისხლი....