იცი რა მინდა ყველაზე მეტად? შენთან ერთად რომ დილას ვხვდებოდე, ბაგიდან სუნთქვას რომ ვიტაცებდე და მერე მკერდში გეხუტებოდე, Ici ra minda yvelaze metad shentan...

ფიქრის მწვერვალზე ჩამომჯდარა იმედის სხივი, თავისთან მიხმობს, ძველებურად მეპირფერება, მინდა შევეხო, ჩავიხუტო, აღარ გავუშვა, ის კი მშორდება და უფრსკულის პირას...

ალბათ შეშლილი ვარ, რომ ისევ მიყვარხარ უშენოდ ცხოვრებას რომ აღარ ვნებდები, ჩემო გვიანო და თბილო გაზაფხულო, მინდა დავიჯერო, რომ ისევ შეგხვდები, albat sheshlili...

გადაიღლება მწიფობისთვე ჩემი სიცოცხლით, უკანასკნელად ჩამიმარცვლავს. დარჩენილ, წამებს, სტრიქონებს შორის გათავდება ამოსუნთქვა და ტანჯული სული გადაიხდის ამ გულის...

ცივია უგულოდ ნაშობი ოცნება, უპირო კაცივით სუსტი და პატარა, გაყინულ თვალებში სიყალბე ზეიმობს, სიყალბე, რომელმაც ქვეყანა დაღალა, civia ugulod nashobi ocneba...

ისე მოვკვდები, როგორც თოლია, როგოც, არწივი დაჭრილი მკერდში, შენზე ფიქრები ქარს გაჰყოლია და ჩემ სიცოცხლეს მოჰყვება გვერდში... ისე მოვკვდები, როგორც წამები,...

მოდი, მომირჩინე ჭრილობები, თვალებს რომ ატყვია ნაკადულად... ისე ვცამტვერდები, ვხრიოკდები, შენზე ოცნაბაც კი დაკარგულა......

ზოგჯერ ხელი, ჩაკიდული, უნდა გახსნა, რომ გაიგო, სიყვარული რაფერია... მცირე, ძაფის მარწუხებიც უნდა ახსნა, ისევ მოვა, თუკი შენი საფერია......

დილამშვიდობის, უფალო, შენი ფეხის ხმა მესიზმრა... იყო სადა და უბრალო ჩემს უკან, შენი ფეხის ხმა... და ვგრძნობდი იმ შენს ნაბიჯებს, მიწაზე რომ არ აბიჯებ......

უშენოდ, მკერდი მეკვეთება, ისე ვემსგავსები ამორძალებს... ისევ სიყვარული მეჩემება დედამიწას რომ ამოძრავებს... ჩემში მეომარი არ გამქრალა, მაგრამ იმედი კი...