* * *...

ისევ ეცვლება ფერი მსოფლიოს, მცენარე ჰკარგავს თავის მეობას, აქეთ ბალახი იქეთ ფრინველნი და იმართება დიდი ღრეობა.....

– გზა შენამდე – შენს ფიქრებში ამრევია გზა და კვალი, შენთან ყოფნა ჩემთვის ახლა სალბუნია, დავალ ქარში ჩავუყვები ნარბენ ბილიკს, ვგონებ შენთან არაფერი დამრჩენია.....

* * *...

არც ღამე იყო, ისეთი თეთრი, მე რომ მიყვარდა ხელით შეხება,...

* * *...

– საბრალო გოგო – რკინის მოაჯირს მომდგარი გოგო, საკუთარ წარსულს ისევ ნანობდა, ცრემლებით თვალში უფერულ სახეს, მიტკალის ფერი გადაფარვოდა.....

შემზარდა, ო, როგორ შემზარდა ცხოვრება უკეთურ ცხოვრების.. იქნებ და შენ ჩემი მოგწყინდა ლოყა და ბაგე და ეს გული......

მე როს მეგონა, მომიძღვნიდა სისხლისფერ ვარდებს და დაბრუნებით შემიხორცებს გულში იარას, თურმე, ღამეებს სხვისი სახლის კარებთან ათევს, მან ჩემთან მოსვლა სიზმარშიაც...

რას მალავს უღრანი ტყე...