უკვე მერამდენე წელია... (ukve meramdene welia) უკვე მერამდენე წელია, ჩემს ქუჩაზე ხმა ისმის ნაბიჯების – მტოვებენ მეგობრები. წყვდიადში ფანჯრებს მიღმა ნელი სვლით...

(სონეტი XLVI) ჩემს არსებაში, რახანია, ბრძოლა გახელდა გული და თვალი ვერ იყოფენ შენს სილამაზეს; გული თვალებში თავის გრძნობას აღარ ამხელს და თვალებმა გულთან...

(სონეტი XLIX) ის დროც დადგება, _ თუკი იმ დროს დადგომა ეთქმის, როცა ყოველი ჩემი ნაკლი თვალში გეცემა, როცა სიკეთეს მოიმრავლებ მარტოდენ შენთვის და სიყვარული...

(სონეტი LIX) ამ წუთისოფლად ვისაც შენი ნახვა ენება, ვის გულისთქმასაც შემოენთე ვნების სახმილით, ყველამ შეაქო საკადრისად შენი მშვენება _ მტერმა სიტყვით თუ...

(სონეტი IV) ასე გულუხვად ნაბოძები შენი მშვენება, ნუთუ გგონია - გასაფლანგი საგანძურია? ბუნებას მისი მონიჭება სესხად ენება და ვალის უკან დაბრუნებაც უხვად...

(სონეტი IX) შენ, ალბათ, ნაღვლობ, აცრემლებულ ქვრივს თუ დატოვებ შენი სიკვდილით, არ გსურს ერგოს ვინმეს ზიანი, მაგრამ სიცოცხლეს თუ უშვილოდ დაიმარტოვებ, შენ თვით...

(სონეტი L) მივყვები გზას და აღარ მექცა სასრული ბოლოდ, აღარც მეღირსა დასვენება შორი გზისაგან... მცირე ხანს სადმე თუ შევჩერდი, ეს მესმის მხოლოდ: შორს წამოსულხარ...

(სონეტი LV) ჩემს ლექსებს მკვიდრი აგებით და ამოშენებით ვერ შეედრება ვერრა ძეგლი და მარმარილო, რადგან ეს ლექსი გავალაღე შენი მშვენებით, მარადისობის წარუშლელო...

(სონეტი LVI) განახლდი, ტკბილო სიყვარულო, რომ არვის ეთქვას - დღეს ძველებურად ვეღარ ჭრისო მისი მახვილი, დღეს ჩემი გული გამაძღარი გრძნობით თუ ფეთქავს, ხვალ...

მე რომ შემეძლოს (me rom shemedzlos) მე რომ შემეძლოს, ზაფხულის დღეს შეგადარებდი, მაგრამ შენ სხვა ხარ, ხანგრძლივია შენი მშვენებაც; მაისის კვირტებს დააჭკნობენ...