განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება, სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი, ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება სატელეფონო შავი ბოძები....

გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული, ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას, ესმოდათ შენი ხმა რჩეული, როგორც ხმა შლეგისა...

ბევრი ვიარე, ისევ იგივე გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი, ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით ხრიგინ-ხრიგინით მიგორავს ეტლი....

გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები, თვალები შუშის, შუშის ღილები, გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ უამინდობით გათოშილები....

მე ვტოვებ ქალაქს საღამოისას, მაკრთობს ხმაურით, ხმებით მგრგვინავით, თუმცა შორიდან ისევ მოისმის ხმა მოქირქილე და დამცინავი....

ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში... და ფრთებსაც ვერ ვშლი, გამომფიტა ამომჭამა, ოცნებები გამიფერმკრთალა, დარდიც ვერ თვალა!...

ვმგზავრობ მატარებლით, რომელიც სულ მუდამ გადატვირთულია… და ეს ხომ რთულია!...

მირაბოს ხიდქვეშ, მირაბოს ხიდქვეშ მიღელავს სენა, ჩვენი გრძნობებიც თან მიჰყვება მდინარის დენას და სანამ მოვა სიხარული, ჯერ მოდის წყენა....

არის ხომალდი ჩემი ძვირფასი რომ წამართვა და შორს წაიყვანა არის ჰაერში ექვსი “ძეხვი” * რომლებიც ღამით ცის ვარსკვლავებში მატლებივით იქანავებენ ს...

მუცლიდან გარეთ, გარედან შინ. რწევა აკვანში, რწევა აკვანში, რწევა აკვანში. პირველ ნაბიჯებს დედის გარეშე...