ანდრეი ბელი - ვლადიმირ სოლოვიოვი



გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული,
ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას,
ესმოდათ შენი ხმა რჩეული,
როგორც ხმა შლეგისა.

ქანცგაწყვეტილმა
მიწა რომ დასტოვე,
მორჩა მარტვილობა, დუმილით აღივსე,
მერე სხვადასხვა, უაზრო კასტებმა
თავისად ჩაგთვალეს,
გაგითავისეს.

ებრძოდი რუტინას,
ახლაც იგივეა.
შენ ვერ დაამსხვრიე მონის უღელი,
დაე, ქარბუქებმა თოვლის გვირგვინები
შენი საფლავიდან მოგლიჯოს წუხილით.

ჩაწყნარდა ქარბუქი
და სივრცე ჩამუქდა,
ღამეულ სიბნელეს გავცქერი,
ნამქერი კუბოსთან მიხვეტა ქარბუქმა,
მიხვეტა თეთრი ნამქერი.

შენ ვერ გაგიგეს,
დღეს შენი სათქმელი
ღამეში ანთია მეწამულ სინათლედ,
მშვიდად განისვენე, მე შენი კანდელი
წყვდიადს გამინათებს.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.