ანდრეი ბელი - ლიანდაგებზე



განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება,
სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი,
ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება
სატელეფონო შავი ბოძები.

ბორბლის ნაკვალევს გუბე რომ მისდევს,
მოასარკევებს ყინულის ბრწყინვა,
ოქტომბრის სუსხი მიკოცნის თითებს,
გათოშილ თითებს მიკოცნის ყინვა.

ძმობა, მჭევრობა ენაწყლიანი,
გაქრა, განქარდა, ფიქრად არა ღირს
და სამსახურმაც მრავალწლიანმა
დაიმორჩილა სული ამაყი.

ნუთუ იმედებს ფუჭად დავეძებ,
ნუთუ ტირილში წარვლენ წუთები?!
მივწვები რკინის ლიანდაგებზე,
გავირინდები და დავდუმდები.

დავხუჭე თვალი, ცრემლი მინათებს
მზერას და გული ძალუმად მიცემს,
შორს, სემაფორის მწვანე სინათლე
მწვანე ნემსივით გასერავს სივრცეს.

და ორთქლმავალი კივის, ღამიდან
გამოჟონილ შუქს მზერით მოვძებნი,
წამოიშალა არყის ჭალიდან
შეშინებული ბინდის ძონძები.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.