shota nishnianidze dzaxili ar momkla deda რა გალეულს და ფერწასულს გხედავ, ჩემო პაწია, ცოდვილო დედა, ვაიმე, როცა შენს გულთან მჭრიდნენ, რაიმე ხომ არ გატკინე...

მარტო ვარ, მარტივი ყოფილა ეს ყოფა, და ხშირად ვკითხულობ საერთოდ რატომ ვარ? სანამდეც ძალა და სიცოცხლე მეყოფა, მარტო ვარ. nana mefarishvili marto var leqsebi...

ეს დღეც უშენობის დღეებს გავატანე, თითებს დაჰყვებიან სუნთქვის აკორდები, სული რომ მომეთქვა, ძალა დავატანე, არა, არ დავღლილვარ, ისევ მაგონდები nana mefarishvili...

- ყვავილი ვინ უნდა გაყიდოს?! - მოხუცმა... - ვინ უნდა იყიდოს?! - სიყვარულით გაბრუებულმა წყვილმა... - ვინ უნდა დაკრიფოს?! - ტყეში სათამაშოდ გასულ ცელქმა...

ამგვარად ამაყს და ამგვარად ჟინიანს, რად არ გეშინია? რად არ გეშინია? ჩემში ველურ ცხენებს გაშლიათ ფაფარი, ჩემში სიმკაცრეა ათასი აფთარის და ჩემი მერნების ფაფართა...

გაყინულ სარკმელს ავაკარი ცხელი თითები, განრისხებულ გულს საკუთარი აშინებს ფეთქვა. მეხეთქებიან სინანულზე გრძნობის ზვირთები, მიყვარხარ მეთქი, გითხარი და..ნეტავ...

ზღვა მრისხანეა, მზე ღრუბლებს სერავს, საღამომ მთვარეს დაუწყო ძებნა და ჰორიზონტთან შეჩერდა ქარი, როგორც სირბილით დაღლილი ზებრა....

რად უნდა წერო, თუკი ის წერო ნისკარტზე ბავშვით გაფრინდა სხვაგან?!...

მაისის ერთი დილა მთებს მოუხურავს ნისლი მოედინება წყარო, მწამს სიყვარულით მოვა მაისის ერთი დილა....

შენ ისე შორს ხარ, რომ სუნთქვა მიჭირს, და ამ სიშორემ გული დაფლითა, აწ ქარტეხილებს ავედევნები, რომ გული ტრფობით უფრო დაიწვას....