ქარით დატირებული, უნუგეშოდ შთენილი, მიფრინავდა ფოთოლი, ხიდან გადმოცვენილი. და სტიროდა მიდამო, იძრცვნებოდა ტყეები, და სცურავდნენ, სცურავდნენ ღრუბელთ სიშორეები....

ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ქარი ჰქრის, ფოთლები მიჰქრიან ქარდაქარ... ხეთა რიგს, ხეთა ჯარს რკალად ხრის, სადა ხარ, სადა ხარ, სადა ხარ? galaktion tabidze qari hqris...

მოდის ახალი წელი, თოვლით მოსილი ღამე, მიწას ედება ცელი - ფანტასტიური რამე... qari arxevda italur shobis xes galaktion tabidze...

მკვეთრი, ნათელი და შორი გრძნობიერია ზმანება, ეს მზე ჩუქურთმა, ეს სწორი ხაზების ახოვანება! mkvetri nateli da shori galaktion tabidze...

დაეტყო კიდეც ქარებს ქარობა, როცა მტრობაა და ედგარობა, სანთელო, გარხევს ღამის ფიქრები, მაგრამ შენ მაინც ნუ ჩამიქრები, galaktion tabidze qarebs qaroba poezia...

როდესაც ვუცქერ მე შენს თვალთა უძირო ლაჟვარდს, როცა თვალი თვალს უსწორდება ისე, შემთხვევით, დატოვებული, შორი კუთხე მომაგონდება, მოგონებები თვალწინ რბიან სევდიან...

ჯადოქარობით ეზიარე ირანელ დავრიშს, სავნებო ცეცხლით შეიზარდე მზის თაყვანება კაფეს ხმაურში გამოსჭერი ლაღი ზმანება ნათალი ლექსი უთავაზე პარიზს და თავრიზს. grigol...

სავათნავა მქვიან, არუთინა ვარ, ანაბანა ვიცი, სიტყვით წინა ვარ! სავათნავა grigol orbeliani savatnavas mibadzva...

ნუ მასმევ ღვინოს, — უღვინოდ ვარ მთვრალ შენის ეშხით, — თვარა მიმუხთლებს და წარმოჰსთქვამს ენა ყოველსა, ესდენ ხან კრძალვით დაფარულსა ღრმად ჩემსა გულსა: უიმედოსა...

მნათობო! თვით შენ აღმიხსენ, რა მემართების, რასა ვჰგრძნობ, როს გხედავ ვჰწითლდები, რად ვჰკრთები, ვჰშიშობ და ვჰხარობ? მაშინ რად ენა სდუმდების, როს შენთან უბნობას...