დილა გათენდა ისე თავხედი, რომ სამჯერ მაინც გამახსენა შენი სახელი... შენ დაბრუნდები - ისე წახვედი... უბრალოდ მოხვალ თავდახრილი, მოხვალ და ხელებს...

მერამდენედ მოგიწვიო ამ ჩემს გულში უთვალავი სევდა– დარდი გადვიტანე, ჩაიღვენთე ამ სანთლების სიყვარულში ლოცულობდე, მხოლოდ ჩემთვის არსებობდე....

მარტოსული იყო ლაზარე და ამ მარტოობას დასტიროდა მუდამ ... - რა გატირებს, ლაზარე, შე ღვთის გლახა? ლაზარეს უამრავი რამე ატირებდა .......

მოხვედი, გნახე, მოგაპყარ სახე, გამხადე შენი კეთილი მონა, გააღე თვალები, რას იმალები, რა მოგივიდა, რამ დაგაღონა?...

მე რად მინდა ავბედითი სიყვარული, ვერ ავიტან მოჩვენებით სითბოს, გადაჰყვება მოგონებებს სინანული.. და შემრჩება იყო, არა იყო!...

ჰო ზოგჯერ მეც მგონია, რომ ხელისგულზე დასმული ჭიანჭველა ვარ და არ ვიცი საით წავიდე....

როგორც სილაში ჩაფლული სფინქსი, უძრავი სახე, უთქმელი სიტყვა, დრომ შემაშფოთა, დრომ ჩამაფიქრა.. ბევრჯერ იწვიმა, ბევრჯერ იელვა.....

ცოტა მადროვე, მალე მეც წავალ, საფლავს გამითხრის ეს მონატრება, და იქვე, ქვაზე ჩემ სურათს ნახავ ნეტავ,თვალს ცრემლი თუ მოგადგება?...

ვიღაცის შვილი და ერთ დროს სატრფო, ეფიცხებოდა ცეცხლს მიმწუხრს მარტო!...

სანამ გვიყოფდეს საწუთრო ოინს, და გვაკმარებდეს სხივებში ლივლივს, მიმიღე შენად! ვიაროთ ერთად ! შევერთოთ მთაში ირმების ყვირილს !...