უნაყოფო ხარ! უსიცოცხლოდ აღგზევებული შენი ფესვები გადამჭკნარი, გადამხმარია, არც წყალი გშველის, გამოიხედო დღის გასაყართან! შენი სიცოცხლე, დიდი ხანია გადათვლილია...

ქალმა იტიროს მერე რა არის ეს ხომ სიცოცხლის დასაწყისია, როგორ უხდებათ ცრემლები თვალზე ეს საქალეთის დიდი ხიბლია....

დაბრუნდით! ხეებს მოედო ფითრი! მგონი ამ ქარებს ახელებს წყევლა, ნააღსარებზე გულის ხმას ითვლი და ჯავრის ნაკერს კემსავ და კემსავ!...

მინდა ჩავისუნთქო შენი ამოსუნთქვა ჭიქა მოვიყუდო შენი ნაპირალი, ისე მენატრება შენი მოფერება ცრემლად მამჩნევია ყველა ნაფიქრალი...

მხარზე მკიდია სევდიანი ლექსის ხურჯინი, დავალ კარდაკარ და მის ბწკარებს ასე ვარიგებ, ამომიხეთქავს გულს სიტყვები, ისე ვით ჯინი, იმ გულთან ვტოვებ, ვინც მიხვდება...

დავდივარ დამძიმებული, ჩემი სევდით და დარდებით. თან დამყვებიან ერთგული, ბედის უჟმური ფანდები. ამ ჩემს ყოფას კი ავგულას, არაფრით არ ვედარდები. ალბათ ერთხელაც...

აჯობე შენს თავს, პირისპირ დგომით, სულ თავისუფლად, მსხვრევადი დოგმით. ამაღლდი სულ-ზე, ქრისტედან მზერით, გახსოვდეს წამ-წამ, დათმობით ვმღერით....

მე მოვდიოდი ქუჩა და ქუჩა, იასამნებით ჩახუტებული, იცი? განგებამ მე რა მაჩუქა, სიჩუმე ზეცით გახატებული....

მთელს სოფელში იყო ცნობილი დადუნა თავისი ხასიათის გამო, თითქმის არავისთან მეგობრობდა, უფრო სწორედ სხვები ერიდებოდნენ მასთან ურთიერთობას, არც მუშაობა უყვარდა და...

ახლა, ალბათ გვიანია, გვიან ამ მოლიპულ გზაზე, რატომ შემხვდი, დამახალე ოცდაათი ტყვია, რომ გავიგე, პატარა ხარ ჩემთვის....