არ ვიცი, ეს ნაწარმოები როდის დაიწერა, ან ვინ დაწერა. ჩემი აზრით, რამდენიმე ათასწლეულის წინ ვინმე ღვთისგან ბოძებული ნიჭით დაჯილდოებულ ადამიანს უნდა დაეწერა....

გეხუმრეო... მითხარი და წახველ, კარს მომადგა, მარტოობა მწველი.. ახლა, ვინღა განმიქარვებს დარდებს? ისევ სევდა, ისევ მარტო ვრჩები....

მე დავუყვები ღამით ბილიკებს შენზე ფიქრებში, ღამე ნათევი, წავიღე გრძნობა სიყვარულისა! და თან იმედი, ხვალის შეხვედრის....

მე შლეგიანი მოვჯირითობ მოლიპულ გზაზე, აღარც ძალა მაქვს, გაბრუებული ნაზი სურნელით, სარჩევათ დამრჩა შემოდგომის ნაირ ფერები, უკან მომყვება სიყვარული გრძნობით...

მოვა დადგება, ის მონატრება, როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნები გადმომაფარებს უფალი კალთას! და გარიყული მარტო ვიქნები....

მე სიყვარულის წლები გავლიე კარზე სიბერემ მომიკაკუნა, შენ გელოდები არსად არ ჩანხარ! და მონატრებამ სული გალია....

მ ე სიყვარულს ვუმღეროდი, ო ცნებებში ჩავიკარგე.. ღ ამე აღარ მასვენებდი, ა ხლა ძილით დავიღალე....

რაც არ მეკუთვნის, ის ღმერთმა არ მომცეს და რაც არ ითქმის, არავის წამოცდეს არ მინდა თვალზე ცრემლი რომ ჩამოცდეს ცხოვრებას ვსწავლობ და ვაბარებ გამოცდებს...

მე ხატად მექცა შენი აჩრდილი, შენი სიტყვები ლოცვად თუკი იქნები ჩემთვის ნამდვილი თვალს გაგისწორებ მორცხვად!...

ყველას გილოცავთ ქეთევან წამებულის ხსენების დღეს... განსაკუთრებით ყველა ქეთევანს......