მხარზე მკიდია სევდიანი ლექსის ხურჯინი,
დავალ კარდაკარ და მის ბწკარებს ასე ვარიგებ,
ამომიხეთქავს გულს სიტყვები, ისე ვით ჯინი,
იმ გულთან ვტოვებ, ვინც მიხვდება და ვინც გამიგებს.
ისე მძიმეა, ისე მძიმე პოეტის ტვირთი,
არადა ლექსი ჰაერია, სხეულს გიმჩატებს,
გარითმულია გრძნობა, ფიქრი, ზღაპარი, მითი,
რაც უფრო მეტად ილექსები... ტკივილს გიმატებს.
ირგვლივ იმდენი სული ბორგავს, იმდენი ტირის,
სუყველას, ვისაც ლექსი უყვარს ვიწამე ღმერთად,
თუ ეს რითმები საამებლად ერგება ტკივილს,
ვიტყვი, რომ ღირდა ეს სიცოცხლე ამ გულისხეთქვად.
პირამდე სავსე ლექსის ხურჯინს მიმძიმებს სევდა,
კარდაკარ მრჩება ნაწამები სტროფი და პწკარი,
გამათამამა სიყვარულმა იმადაც ვბედავ,
იქ ვტოვებ ლექსებს, ვინაც გულის გამიღო კარი.
ნანა მეფარიშვილი
დავალ კარდაკარ და მის ბწკარებს ასე ვარიგებ,
ამომიხეთქავს გულს სიტყვები, ისე ვით ჯინი,
იმ გულთან ვტოვებ, ვინც მიხვდება და ვინც გამიგებს.
ისე მძიმეა, ისე მძიმე პოეტის ტვირთი,
არადა ლექსი ჰაერია, სხეულს გიმჩატებს,
გარითმულია გრძნობა, ფიქრი, ზღაპარი, მითი,
რაც უფრო მეტად ილექსები... ტკივილს გიმატებს.
ირგვლივ იმდენი სული ბორგავს, იმდენი ტირის,
სუყველას, ვისაც ლექსი უყვარს ვიწამე ღმერთად,
თუ ეს რითმები საამებლად ერგება ტკივილს,
ვიტყვი, რომ ღირდა ეს სიცოცხლე ამ გულისხეთქვად.
პირამდე სავსე ლექსის ხურჯინს მიმძიმებს სევდა,
კარდაკარ მრჩება ნაწამები სტროფი და პწკარი,
გამათამამა სიყვარულმა იმადაც ვბედავ,
იქ ვტოვებ ლექსებს, ვინაც გულის გამიღო კარი.
ნანა მეფარიშვილი
