– თეთრი მტრედები – ჩემი ოთახის სარკმელიდან გამოჩნდა ზეცა, თეთრი მტრედები ამღვრევენ და ცას ყოფენ ფრთებით,...

მარტოდმარტო არც ველოდი ისე მოულოდნელად შემოიჭრა ჩემს ოთახში, ჩემს საწოლთან ჩამოჯდა, წარმატებები მისურვა და მითხრა, თავშიც ქვა გიხლიაო.....

ღმერთო მაღალო გთხოვ შემიცოდე თუ მომავლინე, რადგან შენს მეტი სალოცავი არ გამაჩნია, გთხოვ გევედრები ერთი თხოვნა მაქვს შემაძლებინე, გოლგოთას გზაზე ყველა მორწმუნე...

ცის კაბადონზე როცა მტრედები, სიცოცხლის ხალისს გადმოაფრქვევენ, ვერხვის ფოთოლთა ნაზი შრიალი წარსულ ცხოვრებას მომაგონებენ.. merab salukvadze saluqvadze warsultan...

მარტო ვარ ახლა. ყველა ტკივილს ჩემთვის ვიყუჩებ პატარა გულში წვიმს და აპრილის მცივა ისევე, სევდა, ნაღველი დედაჩემის თვალებს მისველებს...

– რად მინდა – ყველანი წავიდა მე დავრჩი საფიცრად, ჩემი მზე ჩავიდა, რისთვის ვარ რა მინდა? ვისთან ვარ არ ვიცი, ცხოვრება გავიდა, იდუმალ ღამეებს ვჩემობდი თავიდან.....

მიყვარს ქალის ნაზი ცრემლი, მოხატული ცვარიანი, მიყვარს ქალის თეთრი კაბა მოქარგული ვარდიანი.....

ჩემი რეალური მოგონების დღიურებიდან სიჩუმეა, სიბნელეა, ღამის წყვდიადში მე შენს მონატრების სტრიქონებს ვწერ ჩემო სიყვარულო..ჩემო ნაადრევად წასულო ერთადერთო იმედო...

ავა თვეები, გავა წლეებიც, მაგრამ მე შენ ვერასოდეს დაგივიწყებ ჩემო სიხარულო..რადგან სიგიჟემდე მიყვარხარ.. merab saluqvadze chemi monatrebis dgiurebidan...

ჩემი მონატრებული ბავშვობის დღიურებიდან არდაბრუნების საგალობელს მღეროდა ჟამი...და გაყვითლებულ სამკუთხა ბარათს, ყოველ ძილისწინ გვიკითხავდა გადაღლილი დედა......