შევწყვიტე დარდი, უკვე ვიცი, სადღაც დადიხარ, ჩემო, გრძნობების ამონთებავ უთვალავ ფერით, ჩემი სიცოცხლე, ჩემი ხსნა და ლექსის მადლი ხარ, შენით ვიღამებ, შენით...
ვაზის ძირში დარწეული აკვანი, სალამურის საამური კვნესა, გმირობის და უკვდავების ზღაპარი, ხალხში თქმული რუსთაველის ლექსად. meamayeba rom var qartveli poezia...
სადღაც ვინმე მათხოვარინაგროვ ხურდას ითვლის და დღეს პური უსათუოდ რომ ექნება იცის. სადღაც კაცი რესტორანში ფულებს უხვად აბნევს და ახარებს გულის ჭიას, არ ეძლევა...
შენ სიყვარულზე უფრო მეტი ხარ, ამოფეთქებულ ვნებებად მყავხარ, ჩემი გრძნობის და ლექსის ღმერთი ხარ, ჩაფიქრებულის ახდენას ჰგავხარ. shen siyvarulze ufro meti xar...
თითქოს, სულ მარტივად: მიყვარხარ... ვამბობ, თან მზერასაც აღარ ვხრი, შენ ასეთს თვალებით მინახავ, ვართ ორნი და ირგვლივ არავინ titqos sul martivad miiyvarxar...
მესაათე სიბერის დრო მოახლოვდა ვერ ცნობ განა? კარს რომ კეტავ და მუშაობ ჩაუხრელად დღე მოგპარა... ეგ სტიქია ცოდვა არის - დროს აჩერებ და ადუმებ, საათების...
ჰაერი - შთაგონება, პოეზია - ნუგეში, სიყვარული დაფრინავს აღმაფრენის უბეში. მიწა ჩემთვის შორია და ზეცის ვარ ფრინველი, ჩემს საოცარ სტროფებში აღშფოთებას წინ ველი....