მესაათე

მესაათე სიბერის დრო მოახლოვდა ვერ ცნობ განა?
კარს რომ კეტავ და მუშაობ ჩაუხრელად დღე მოგპარა...

ეგ სტიქია ცოდვა არის - დროს აჩერებ და ადუმებ,
საათების წიკწიკები შნს ხელთაა და აჩუმებ.

შეხედე მზეს და დღეები როგორ გაქრა სიყმაწვილის,
შენ კი ზიხარ საათებთან დროს აჩერებ სიზმარივით.

რაც კი სკოლა დაამთავრე გარეგნულად ისევ ის ხარ, -
დრომ ვერ გაკლო ვერაფერი და საათებს კვლავ უზიხარ.

შენო ტოლი, - თანატოლი გოგო? არა რომ მოხუცდა,
რომ გიყვარადა, აღმერთებდი აგერ სიბერეს მოუკლლავს.

პანაშვიდზეც ვერ მიდიხარ რადგან ვერ გცნობს იქ ვერავინ
და ტირიხარ საათებთან და შენი დროც იქვე არის...

მაინც ჯიუტ ცრემლებს იშრობ და მიგაფრენს დროთა ქარი -
სურვილებში რომ დაბერდიდა სიკვდილის მოვა წამი...

წყევლი დღეებს და მიმტკიცებრომ ეგ ცრემლი არის ყალბი
და რომ თითქოს არა ნაღვლობ, - არ გამეფდა შენში დარდი.

მაგრამ მიყვარს შენი გული სიჯიუტით რომ აღვსილა
და შენს ქორფა სახის მიღმა მოხუც გულმა გაიღიმა...

გაზადფხულმა გაიფრინა და ზაფხულიც გაჰყვა წვიმას,
შემოდგომაც ასე სწრაფად ჯერ არასდროს გაფრენილა.

დაზამთრდა და ისევ ზიხარ და საათებს ართმევ ძალას
თუმცა ჟინი შემოგიჩნდა რომ გახედო გარეთ ქალაქს.

მარტო ქალაქს კი არა და ის საფლავიც გინდა ნახო, -
სადაც მძაფრი წამებია - ასვენია შენი სატრფო

და ფანჯრიდან გარეთ ხედავ როგორ გასხვაფერებულა
და სადღაცა შენი ფიქრი თითქოს გადათეთრებულა...

გრძნობ რომ სულაც არ ყოფილა უკვდავება ნეტარება,
ახლა თითქოს საათიდან აღარც ერთი გებრალება.

და იფეთქა შენში რაღაც უცნაურმა გამწარებამ,
დაიყვირე მაღალი ხმით; ნეტავ როდის დამთავრდება!

და ახედე ლურჯ ზეცაზე როგორ კრთოდნენ თოლიები
შეიძულე ფანჯრით ხედვა და სიცოცხლის ბორკილები.

მოსვენებაც აღარა გაქვს და მოგწყურდა გარეთ გასვლა,
გილიც ფეთქავს და სწყურია რომ იხილოს დღეს მზის ჩასვლა.

დიახ, დიახ, გაიფიქრა მესაათემ გარეთ გავალ
და ვიხილავ ჩემს ძველ ქუჩებს და ვიხილავ სატრფოს საფლავს.

სწრაფლ ჩაიცვა ბათინკები, სწრაფლ ჩაიცვა ძველი ქურქი,
სახლის კარი გაოაღო და გარედან ეცა შუქი.

ცივი სიო შეისუნთქა და აღავსო სულის თრთოლვა
და შეიგრძნო სიხარულით ქარისაგან მწარე ქრილვა.

მიდის გარეთ, გულით ხარობს და მიჰყვება აღმაფრენა
და მიხვდა რომ ჯერ აქამდე არ ახარა არაფერმა.

მოიარა ადგილები რაც იცოდა და რაც არა,
ტიროდა და გაიძახდა; ამან როგორ გამახარა!

მწარე ცრემლით აქვითინდა და ცრემლებით თოვლსა სრესდა,
ინანა რა დრო წარსული და მოედო გულზე სევდა.

დღეს საღამო მოეპარა აისიდან დაისამდე,
გულნაჯერმა მესაათემ სთქვა; ძალისგან დავიცალე.

გაჰყვა ნელა ტრამალ მოლებს და მიადგა სასაფლაოს
და საფლავის რიგებს შორის დაეძებდა ნანატრ სატრფოს.

მიაბიჯებს, ნაბიჯს შორის მან შეიგრძნო თითო წელი
დაჭკნა მუხლი, ნაზი სახე და საცოდავს მისთრევს წელი.

თითქოს თვალთა ხედვაც იკლებს და ბილიკიც იწელება
და მზეც ჩადის, უკანასკნელ სხივებიდან იწველება.

დაინახა მესაათემ შორს ნაცნობი თვალთა მზერა
იგრძნო სატრფოს მწველი მზერა ამ ქვის ქვეშ რომ დაესვენა.

იგრძნო თითქოს ქვის ხატიდან ეძახოდა; მე აქა ვარ,
მესაათემ გულის ხეთქვა სიხარულში შეაზავა.

მიდის მისკენ ნელი სვლით და ნაბიჯს შორის თითო წელი
ემატება ბერდება და გზაც არ დარჩა თითქოს ბევრი.

ტირის, ცრემლით თვალებს აშრობს და გაჰყვირის ერთსა სიტყვას:
მე მოვდივარ საყვარელო და მიყვარხარ მინდა გითხრა.

მიდის , მიდის, ცრემლებსა ღვრის და მუქდება თვალთა ხედვა,
თავს ყორანი დასტრიალებს, - მოსჩანს შავი ფრთათა რხევა.

და მიადგა როგორც იქნა საფლავის ქვას და დაემხო
და წარმოსთქვა ესე სიტყვა; მე აქა ვარ საყვარელო.

კიდევ ერთხელ იტირა და დაიძინა დაიძინა,
ვარდის სუნი დატრიალდა მზე ღრუბლებში ჩაიძირა.