მერე რა...რომ ჩემი ხარ - თქო, - ვამბობ... მერე რა...თუ სულაც არ ხარ ჩემი... ახლა სიტყვა უჩვეულოდ მათბობს, ამ სითბოთი...ვიცი...რომ შენც თბები. leqsebi mere ra...

მე ის ვარ...ვისაც შენ ყველა დღე ეძებდი, ვინც სიზმრებს თელავდა არეულ ნაბიჯით... ჯერაც არ დამდგარა დრო... ჩვენი შეხვედრის, me is qali var poezia literatura...

ახლა იმ ყვავილს შევცქერი, შენთვის საჩუქრად, რომ მომქონდა და მერე აღარ გაჩუქე, იმიტომ რომ მივხვდი... შენ, ჩემი ნაჩუქარი ყვავილი არ გჭირდებოდა... poezia leqsebi...

შენ რომ სევდა ჩამიბნიე თმებში... ქარი ქროდა იმ თებერვლის ღამეს, ნიამორი...გადავეშვი ხევში... უჩემობით, ვიცი,გადაგღალე. მაგრამ არა...მე არ გტოვებ მარტო, shen...

მჭირდებოდი და მჭირდები დღესააც, გარეთ კი წვიმა ისევ ხმაურობს, დარდმა ლექსივით გაიდგა ფესვი, უსასრულოდ და უსათაუროდ... mchirdebodi da mchirdebi dgesac leqsebi...

ჩემო ოცნების შვლის ნუკრო, ნაკოცნ ხალივით დამფრთხალო, გრძნობების მფრქვევო ვულკანო ცის ნამო ცრემლში გამდნარო. shvlis nukro ocnebis leqsebi poezia...

მიყვარს ზამთარი! მიყვარს თოვლი ქათქათა, სუფთა, თეთრი ფიფქების ჰაეროვნად მიყვარს ფარფატი, მიყვარს ნაძვის ხე, მისი მორთვა ჭრელი ბურთებით და გოზინაყი, მთელი წელი...

ეს დღეც დამთავრდა. დამთავრდა. მიდის... და როგორც ჭურჭლის ფსკერზე ნალექი, (შენი ხელივით თბილი და მშვიდი), ჩემს სულში წვება მზის ანარეკლი....

შენ მაღალი ხარ და ჩემი ხმები იკარგებიან სადღაც ჩვენს შორის... მე მათ ნამტვრევებს ვპოულობ მერე მზეში, წვიმაში, თოვლში ან ქარში....

თუ გაგიხუნებს გრიგალი ფერებს და ზამთრის სუსხი თმაზე დაგათოვს, გულს ნუ გაიტეხ! რა ვუყოთ მერე, დედის გული და კალთა გაგთბობს....