თუმცა ასე გადიოდა წლები
და არ სჩანდა ტკბილი ბედისწერა.
მაგრამ ქალი მოთმინებით ელის
ნანატრ სატრფოს და მის ტკბილ სიმღერას...
კიდევ გაქრა რამდენიმე წელი
და დამშვენდა ისლამაზე ქალის.
გაზაფხულდა გადამწვანდა ველი
ცა აღივსო სურნელების ალით.
ქალის თვალებს სილამაზე ეცა,
რომ შეიგრძნო გაზაფხულის ღმერთი.
სიტყვა გულუდან მოსული ეთქვა;
"გაზაფხულო შემაყვარე ერთი".
მწვანე მინდორს გააყოლა ფიქრი
და თან ფიქრებს გააყოლა ნატვრა.
რომ გაზაფხულს მოეყვანა პრინცი
და რომ გულით გაეხარა მართლა.
და მივიდა ერთსა მაღალ კლდესა,
ავიდა და სიმაღლეზე დაჯდა.
და სურნელმა ნიავქარმა თმებსა
მიეფერა, მიესალმა, გაქრა.
შეკრთა ქალი და რაღაცამ თითქოს
შეაპარა ჯერ უგრძნობი სევდა.
უცნაურად ნაღვლიანად იგრძნო,
რომ აქამდე მსგავსი არა სდევდა...
იჯდა მაღალ კლდის მწვერვალზე და თან
კლდის ძირებზე ზღვის ტალგები სცემდა.
ქალი მძაფრ სიყვარულს ელის მაგრამ
არა სჩანდა, არ აღირსა ბედმა.
იცნო ქალი გაზაფხულის ღმერთმა,
რომ ნაღვლობდა ღვთაებრივი სევდით.
სუფთა წრფელი სიყვარული ერქვა,
როს შეეძლო ქალს ეშალა ფრთები.
და აღივსო გაზაფხულის ღმერთი
რაღაც დიდი ხიბლითა და გრძნობით,
მიეფერა ქარით და ფოთლებით,
ჩასჩურჩულა; "შემიყვარდი ტრფობით".
მოიხედა შეცბუნებულ ქალმა
და კაცთაგან ვერ იხილა ერთი.
შეაშფოთა ამ ჩურჩულა წამმა
და შიშისგან ფერი იღო თეთრი.
აჰა ისმის კიდევ ერთხელ ჩუმი,
რომ სიყვარულს უხსნის გაზახული.
ყვავილების კორიანტელს ახვევს
და რომ სურნელს მის გარშემო აფრქვევს.
იგრძნი ქალმა რომ კაცთაგან არვის
არ შეეძლო მსგავსი ძალის ფლობა,
რომ რაღაცა უცნაური არის
და რაღაცა უცნაურსა გრძნობდა.
დაიყვირა შეშინებულ ქალმა:
ვინ ხარ? რა ხარ? ან რა გინდა ჩემგან?!
თუ კაცი ხარ სახეს რატომ მალავ,
რად მაშინებ ან საიდან მხედავ?!
შიშით თვალში ცრემლი გაუბრწყინდა
მოიბუზა ისე თითქოს სცივა
და ინატრა თავის შორი ბინა,
ატირდა და ცრემლი ჩამოსცვივდა.
შემდეგ ესმა ესე თბილი სიტყვა:
"რადა სტირი რა გითხარი ცუდი?
ან მაცალე რომ მოგიყვე ვინ ვარ,
მერე იქნებ იგრძნო სიხარული."
ქალს რომ ესმა ეს სიტყვები თითქოს
დაუმშვიდდა გული, აღარც ტირის.
და შეიგრძნო ცრემლის მერე სითბო,
და თავ–ჩახრილს შეეპარა ფიქრი...
გაზაფხულმაც ჩასჩურჩულა ისევ:
"მე სიო ვარ, მე სული ვარ ერთი,
ათასფერად ვიფურჩქნები კვურტზე,
მწვანედ ველებს ვაცოცხლებ და ვერთვი.
მე აზრი ვარ სიყვარულის დიდი
და ჯადოსნურ სურნელებას ვაფრქვევ.
მე ვარ გრძნიბა უნეტარეს–თბილი
და სიოთი უკვდავ ფერებს ვაბნევ.
და მაინც ჯერ არ მიგვრძვნია ასე
უცნაური სითბო ესე ტკბილი.
და რომ ვხედავ შენი ფიქრის ნაღველს
რა ვქნა ძლიერ შემიყვარდი, ვიწვი.
ქალი მიხვდა და იხარა ძლიერ,
თითქოს გული აუძგერდა უცხოდ.
და ამ წრფელი მონაყოლის მიერ
უპასუხა თანხმობა და უხმო.
გაზაფხულმაც გაიხარა ცამდე
და აავსო ყვავილებით ქალი.
ააყვავა მისი არე მარე
გაამწვანა ირგვლივ მთა და ბარი.
და დღეები გადიოდა ასე
სიყვარულის ტკბობითა და თრობით.
ქალის სახე, ბედნიერი სახე...
იყო ვრცელი გაზაფხულის მოლი...
გაზაფხულსაც დაავიწყდა წასვლა,
არც ახსოვდა, ილეოდა დრონი.
ქალის დიდი სიყვარული ალბათ
ეგონა რომ მართალია, სწორი.
ქალსაც ისე ძლიერ შეუყვარდა,
რომ ვერ ძლებდა ერთ დღეს მის გარეშშე.
და თავს გრძნობდა ულამაზეს ვარდად
და ბედნიერს გაუსაძლის დღემდე...
მაგრამ დრო ხომ უკუნითით დროა
და ყოველთვის თავის საქმე იცის.
დრომ გაზაფხულს უთხრა: "წასვლის დროა
დრო ყოველთვის თავის დროებს იცვლის."
გაზაფხულმა ნაღვლიანად იწყო
ნელი ჭკნობა, ნელი ხმობა მზეზე.
ქალმა მისი სიმწუხარე იგრძნო
ალაგ–ალაგ გაყვითლებულ მთებზე.
შეევედრა ცრემლიანი ქალი:
" ნუ დამტოვებ სიყვარულო მარტო,
მე შენს გარდა არა მყავს არავინ,
ჩემს სიცოცხლეს ნუ გასწირავ კარგო."
გაზაფხულმა ფერმიხდილმა უთხრა:
"ისევ მივალ ისევ მოვალ შენთან,
არ იდარდო მე თუ გავქრე უმალ,
დამელოდე, ნუ დაგიპყრობს სევდა."
ცრემლინ ქალს თვალს წმენდს მწვანე ფოთლით
და ძალაც რომ აღარ შესწევს იცის.
ეჰ დრო არის, დროთა ქარი მოჰქრის,
გაზაფხული მზის სხივებში იწვის...
მიხვდა ქალი რომ წავიდა სადღაც
მისი დიდი სიყვარული ოდის.
და რომ სადღაც გაზაფხული გაქრა
და რომ ახლა მზე ზაფხულის მოდის.
გადაივსო ქალის გული სევდით
და სანთლის ფრად დაეფერა სახე.
ლოდინშია და გაზაფხულს ელის
და თბილ ცრენლებს ვერ აშორებს თვალებს.
იხსენებს რა უკანსკნელ სიტყვებს
"ისევ მოვალ, ისევ მოვალ შენთან."
თითქოს ცდილობს არ გაშორდეს იმედს,
მაგრამ დარდმა მოიმატა ბევრად.
ცდილობს გაძლოს, შეებრძოლოს დარდებს,
მაგრამ ცრემლით დრო თავისას შვება.
აგერ უკვე შემოდგომაც გადის
და ეს ქალი ყვავილივით ჭკნება.
მოაბიჯებს ცივი ზამთრის ძალა
და მეფურად გადათეთრდა ველზე.
კვდება ქალი და ფიქრობს რომ წავა
ეს ზამთარი, გამწვანდება მთებზე.
მაგრამ ძალა ეკარგება, ხდება,
ცხარედ ტირის და იხსენებს დღეებს.
და რატომღაც ეკარგება სევდა
და სიცივე შეეპარა ხელებს...
მიაქვთ კუბო და ფიფქები ცვივა,
ცივი სახე ფიფქებს ვერ ადნობდა.
და ზამთარიც თითქოს სევდას ცრიდა,
ირგვლივ თოვლის ფანტელები ქროდა.
და დამარხეს თეთრი სილამაზე
ახალ საფლავს დაეფინა თოვლი.
მდუმარეა მისი დღე და ღამე
და სიმშვიდე არაფრისგან მოდის...
ზამთრის ბოლო იწურება, დნება,
დღეებს სითბო შეეპარა ნელა.
მარტში სუნი დატრიალდა წვიმის,
გაზაფხული გულ–მოკლული ტირის.
ავტორი: მიშკა ქაშიაშვილი
