ლია ფანჩულიძე - არ დაბერდება

არ დაბერდება. ვიდრე უყვარხარ.
თავის მეგობრად გაიხადა მისი ლექსები.
კივის გუმბათი, გვიხმობს თავისკენ.
შემოგვყურებენ მედიდურად მუნჯი ფრესკები.

lia fanchulidze panchulidze ar daberdeba vidre uyvarxar tavis megobrad gaixada misi leqsebi


ლია ფანჩულიძე - წითელი ღვინო

ჯამში ჩასხმული წითელი ღვინო,
შხეფებს ისვრის და გიჟად ნავარდობს.
ახლა მწყურია ღვინის დალევა,
ისე ძლიერად როგორც არასდროს.

lia panchulidze fanchulidze witeli gvino,jamshi chasxmuli witeli gvino shxefebs isvris da gijad navardobs


ლია ფანჩულიძე - შენი დუმილიც

შენი ნებაა. გიყვარდეს, მაგრამ,
თვალები გაგთქვამს ...შენი მტერია.
ოღონდ იცოდე, ეს ნაზი გრძნობა.
გიდიწმინდება როგორც მტვერია.

lia panchulidze sheni nebaa giyvardes magram tvalebi gagtqvams sheni mteria


ნიკოლოზ ქართველი (ძამიაშვილი) - ლექსი მარ ტი-ს

ჩემი გულის ფეთქვაა მარტი.
ყოველ უთქმელ სიტყვებთან მარტო
ვწვები.
ვიცი ყოველთვის მგავდი,
მაგრამ ახლა გიხილე.
რატომ ?


ლია ფანჩულიძე - დამთამაშობს ქარი თმებში

პეპლებს მოდის კვირეული გაუმართავთ
და კარები ჩაუკეტეს ფუტკრებს სკებმა.
მერცხლებს ხვდება გაზაფხული.
კვირტი უცქერს,შურით სკდება.

lia panchulidze lia fanchulidze damtamashobs qari tmebshi


გორში დაჭრილ მეომარს

ტყვიის ზუზუნი ახშობდა ტირილს.
დაჭრილი ბიჭი დაეცა მიწას.
გადარჩებოდა საბრალო ალბათ,
რომ გასჩენოდა მშველელი იმ წამს.

ლია ფანჩულიძე gorshi dachril meomars


მათხოვარი "ცალხელა" ბავშვი

გამოწვდილ ხელზე სცვივა ხურდა ფული.
"გეგმა" არ სრულდება საბრალოვ მაინც.
კარებს მიუკეტავს დედობილი.
სცემა არ ასცდება საღამოს მაინც.

matxovari calxela bavshvi lia panchulidze ლია ფანჩულიძე


სევდა

ჩემი წარსული სევდის ფერია,
ერთი დღით ვცხოვრობ ესეც ბევრია,
ხვალ თუ მოვკვდები ეს დღე ჩემია,
შენი თვალებიც სევდის ფერია,

leqsebi poezia literatura proza nawarmoebi


მელანქოლია

წუხელ დავინახე ფიქრები თოვდა
რაღაც უსიტყვო მღელვარებით,
ირგვლივ სუნთქვას თითქოს დათქმულ დროზე,
ვაღირსე ღელვა სხვა საოცრების.
ოცნებებს დავუწყე ძებნა,
და გზად შემომხვდა,
შენი თვალების ჩუმი შიმშილი.
დარდიან თვალში,
მღელვარე საახლი დაკეტე ჩუმად,
და არ გააღო, დათქმულ დრომდე,
ვიდრე კარიბჭე არ იგრძნობს ისეთს
შენი გულის სიმშვიდის სუნთქვას.
მე კი ამ ლოდინს გაუძლებ ალბათ,
როდემდეს?
და დავსველდები ჩემივე ცრემლით
ჩემთვისვე სულმთლად.
ჩარაზედ ყველა სევდის კარი და მეც გამიშვით,
მღელვარეს, დარდი ავიგლიჯო მინდა სუყველგან,
სახე შეცვლილი თუ წამოვიდა ის წვიმა მაშინ,
ისევ ჯიუტი ჩემი ყრმობის დაიწყებს სუნთქვას,
და მეც ღიმილად შემოვესევი ამ საოცრებას,
დავიწყებ დევნას და სევდას მოვსპობ
სუყველგან სულმთლად.


უსათაურო

რამდენჯერ გაგაკრეს ჯვარზე,
და მე რამდენჯერ დავეცი,
რამდენჯერ ვცოდე უსიტყვოდ,
და შენ კი როგორ განიცდი.
რამდენჯერ გაგყიდეს გროშებზე,
რამდენჯერ გაგცვალეს ფულში,
როგორ აღგიქვეს მესიად სიცილით,
დედა კი როგორ ტიროდა გულში.