რამდენჯერ გაგაკრეს ჯვარზე,
და მე რამდენჯერ დავეცი,
რამდენჯერ ვცოდე უსიტყვოდ,
და შენ კი როგორ განიცდი.
რამდენჯერ გაგყიდეს გროშებზე,
რამდენჯერ გაგცვალეს ფულში,
როგორ აღგიქვეს მესიად სიცილით,
დედა კი როგორ ტიროდა გულში.
როგორც აღმავლობის შემდეგ,
მერე დაღმავლობის მსგავსი,
ჩვენია უმგვანო ბუნება,
და თითქოს უცოდველ ბავშვის.
რამდენჯერ დაგადგეს თავზე,
ეკლის გვირგვინი მწუხრის,
ეს ჩვენი დედა ბუნების,
როგორ ამჟღავნებს წუხილს.
როგორ ბობოქრობს ზეცა,
როგორ ბობოქრობს მიწა,
როგორ ავისო ის ცა,
ამ დღეს წუხილის რისხვად.
როგორ გაგაკრეს ჯვარზე,
როგორ გატკინეს სული,
შენ რომ ეწამე ამდენს,
დღეს დედა ღვთსას წუხილს.
რამდენჯერ გაგაკრეს ჯვარზე,
და მე რამდენჯერ დავეცი,
რამდენჯერ ვცოდე უსიტყვოდ,
და შენ კი როგორ განიცდი.
