ჩემი გზა, გრძლად რომ ვსახავდი, ოღრო-
ჩოღრო ყოფილა, სულ ერთი ციდა...
რა ცოტა რჩება ამ ხელებს ოქრო,
ამ თითებს, ამდენ სილას რომ სცრიდა.
მაინც ვქრები და მაინც ვენთები,
ღვთიური ცეცხლი კიდევ მქონია...
ოლიმპზე ისევ სხედან ღმერთები,
მოკვდავთა მადლს და ცოდვებს წონიან.
აწონონ! ჯილდოდ მეყოფა ისიც,
ჩემი სიტყვის და ჩემი საქმისა,
მათი ხსენების თუ გავხდი ღირსი,
ერთმა თუ მაინც მომისაკლისა,
თუ გამინათეს გზა ოღრო-ჩოღრო,
თუ გავიგონე მათი ხმა ციდან...
ცოტა ხომ რჩება ამ ხელებს ოქრო,
ამ თითებს, ამდენ სილას რომ სცრიდა.
1991
