.....ჯერ არ მოჩანდა ლუდვიგის მთვარე ზვირტები თავის სონეტებს ქმნიდა ცეკვავდნენ მამრი მესეფენები და საოცარი სიმშვიდით ცრიდა...

ჩემს ქალაქში უძილობა სუფევს, თუკი გინდათ გადმოაგდეთ ღუზა, ჩემს გულში კი ძინავს ყველა უჯრედს, ამიტომაც არ მეწვია მუზა....

მოგრძო ეზოში, მწვანე მინდორში ბიჯგზე შემდგარი დგას ნასახლარი, ჩაბუდებულა სურნელი შმორის, ჩარაზულია ფანჯარა-კარი....

ისევ პოეზია ღამის მოსაუბრედ, მუზა მომეპარა ისევ ნიავ–ქარად, ამბებს მიყვებოდა უცხოს, შორეულებს ლხინი და დარდები ერთად მოაქანა....

დაბადებამდე ბავშვმა კითხა ღმერთს: - მე არ ვიცი, რისთვის უნდა მოვევლინი ქვეყნად და რა უნდა გავაკეთო? ღმერთმა უპასუხა: - მე გჩუქნი ანგელოზს, რომელიც ყოველთვის...

იყო დრო როცა ედემის ბაღში ორი არსება ტკბებოდა ერთად, როცა მიწაზე განრთხმულ ანგელოზს, დაუფიქრებლად ხმა მისცეს ერთხმად....

ამ ქვეყნად ყველა აღმართზე უფლის იმედით ვიარე, ხან ზვავმა გადამიარა, ხან ზვავზე გადავიარე, შენი ხმა მენატრებოდა (ის მომირჩენდა იარებს),...

მზე-ღმერთის მესაიდუმლე, მთა-მზისა, ყანა-მზისაო, ცამ, ვარო სიყვარულისა და სიყვარული ცისაობს. მწვანე ბილიკი-ცოცხლისა, თეთრი ბილიკი-მკვდრისაო,...

ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის. მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის. მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, - ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს...

დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ. და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს....