ჩ ოხის ქამარზე სამასრეს ე რთვის პერანგი მზისფერი, მ კერდს მოფენილი საწამლე, ი ს სამოსელი პირველი....

ფრტებშეტრუსული უცხო თვალებმა მომაჯადოეს, ლეგა ღრუბლებში დავქანაობ, ვით აფროდიტე, მე წაურთმევლად მოვიპარე ყველა ოცნება, მაგრამ სიმხდალეს სასოებით ჩამოვეკიდე....

წუხელ შორი გზიდან სახლში ვბრუნდებოდი, ვაგლახ, ათასგვარი ფიქრით თავს ვერ ვიცავ, არავინ მელოდა, არსად არ ვჩქარობდი, ძალზედ დაღლილი და სევდით სავსე ვიყავ......

- რა გემართება? - არც არაფერი... - შენ თავს არ გავხარ.. - ხო,დავიბენი.....

- დუმბაძე, ადექი და მიპასუხე, რა არის სამშობლო, - ამაყენა ქართულის მასწავლებელმა. - სამშობლო... სამშობლო ადგილია, სადაც დავიბადე და... - კიდევ? - ჩამეკითხა...

– თუ იმათ, მოსულთ, ჩვენი მიწის გულისთვის სიკვდილისა არ ეშინიათ, ჩვენ, ამ მიწის პატრონთ რად უნდა გვილაჩრდებოდეს გული?...

ხევსურმა თვალები მომაპყრო სად ნახავ დე ასეთ თვალებს… შორს რომ გაგიტაცებს უსაზღვროდ სიყვარულს ჩაგაცმევს ტანზე. აი რომ ჩაივლი გვერდზე და დაგწვავენ ქართული...

ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო გადაკრავდა..აბსოლიტურად ლამაზი იყო ჩემს ახლომახლოს...

შავბნელ ოთახში წუხილი მღერის დიდი ხნის შემდეგ ჩამესმის ზარი, მოკეთე, მოძმე, ქილიკი, მტერი კარებთან დგას და სიცოცხლეს ელის.. poetis fiqri merab saluqvadze...

როცა დავბერდები, უსაშველოდ თეთრი თმა მინდა მქონდეს, ზამთრის მოყინული დღეების შემდეგ წამოსული თოვლის მსგავსი. როცა დავბერდები ღრმა ცხოვრების ნაოჭი მინდა...