სონეტი XXIX მარტო რომ ვრჩები, როცა ვწყევლი საკუთარ თავბედს, რომ არ ვახსოვარ აღარც ხალხს და აღარც განგებას, ხმით რომ გავძახი სამყაროზე გადმომდგარ თაღებს და რომ...

სონეტი XXV დაე, ზოგისთვის ვარსკვლავეთი იყოს მოწყალე, ზოგის პატივით რეკდნენ, დაე, ქვეყნად ზარები!... მე ბედისწერას ღიმილიც კი ვერ გამოვძალე და სიყვარულის...

სონეტი XXVI შენმა სიკეთემ მონობის ხვედრს რაც მაზიარა, შენთვისღა ვცოცხლობ, სიყვარულის დიდო ბატონო, და ამ წერილშიც შენს გულისთქმას, სიბრძნით კი არა, მსურს...

სონეტი XXVII დაღლილ-დაქანცულს საწოლთან რომ მიმიყვანს კვალი, ამ ტიალ ქვეყნად უგზოოდ რომ აღარ ვტიალობ, მოგზაურობას იწყებს მაშინ გონების თვალი და ფეხის ნაცვლად...

სონეტი XXVIII ახლაღა ვხედავ, ბედნიერი დრო რომ დასრულდა, სიმშვიდის ნაცვლად რომ შევესწარ მხოლოდ წამებას... დღის სატანჯველი ღამითაც რომ ვერ გრძნობს სასრულს და...

სონეტი LVII შენს მონობაში ისე გადის ჩემი ცხოვრება, ვერ გამიგია - წამია თუ წელიწადია; ჩემი სიცოცხლე შენს ერთ ღიმილს ემათხოვრება და სხვა სიკეთე მე ამქვეყნად...

ბებია და შვილიშვილი ბიჭუნა (bebia da shvilishvili bichuna) “ფიქრი გაგირბის სხვაგან, თან ჩემს მუხლებზე ხტები!” საიდან მიხვდი, როგორ? “ისე, უბრალოდ, ვხვდები!”...

ბიჭი (bichi) რა ხანია, აღარ სწყალობს ნიჟარებს, ერთ სამყაროს ეკუთვნიან რადგან, ვარდთა ცქერით სუნთქვას არ აიჩქარებს, მკაცრი მზერით ნუსხავს ყოველ მათგანს. თუმც,...

წიგნ "ანატოლის" პროლოგი (wigns "anatolis" prologi) მაღალი გისოსები და ურთხლის ღობეები, ფერწასული ღერბები, ყავლგასული დღეები, თითქოს,...

სამყაროს საიდუმლო (samyaros saidumlo) ღრმა ჭამ იცოდა ყოველივე, კარგად იცოდა: ოდესღაც ყველა ღრმა რომ იყო და მუნჯიც ცოტა, მაშინ სუყველას ეკუთვნოდა ეს უტყვი...