ო ეს სიცოცხლე და ეს სიკვდილი, რა ლამაზია და რა მწარეა...ორივე ერთად ამაოების უკიდეგანო არემარეა.......

მე ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ… ცხოვრების მგზავრი, რომელმაც მხოლოდ ის იცის, რომ არაფერი არ იცის… ადამიანი, რომელიც ამაოდ მიისწრაფის სრულყოფილებისკენ და...

თქვენთან დატოვებულ სურვილებს მოვაკითხე წასაყვანად! - ეუბნებოდა პოეტი ვარსკვლავებს და არ ატანდნენ, ლოთი ხარ და ვერ მიხედავო......

.. ვიდრე გავუძლებ ოცნაბასაც ემახსოვრები, არ მოგიკვდები, რომ საუკუნოდ მიყვარდებოდე, გავაფერადებ მომაკვდავი მე მარტოობას, რომ ამ გოგონას უსასრულოდ აგონდებოდე...

თუ ჩემთან ყოფნა ცოტას გეტყოდა, უფრო მეტს გეტყვის დღეს უჩემობა......

და ამ პატარა მიწის ნაგლეჯზე, შემაძრწუნებლად ვარ ბედნიერი ....

მეც მქონდა არჩევანი ყოველთვის.....მაგრამ უბრალოდ საშინლად ერთგული ვარ......

ძალიან თავმდაბალი ვარ იმისათვის, რომ ვაგრძნობინო ვინმეს ჩემი სიამაყე, მაგრამ ძალიან ამაყი ვარ, რომ ვაღიარო ჩემი სისუსტე…...

ზოგი საკუთარ ჩრდილში დგება მისივე ნებით და ჯუჯად თვლიან სულით გოლიათს, ბავშვობიდანვე ჩუმად დააქვს შეჭრილი ფრთები, ბრბოს კი რატომღაც კუზი ჰგონია...

მინდა ახლა ისე თბილად მომეფერო თითქოს მომავალ წელს აღარ ვიარსებებ ......