მე შემიძლია გიერთგულო იმ სადგურამდე რომელსაც ბოლო ან უბრალოდ - სიკვდილი ჰქვია...

ისტორიას დარჩება ის, რაც ვიპოვეთ ''მე და შენ''......

ყველაზე მსუბუქი ხასიათი ცინიკოსებს აქვთ, ყველაზე აუტანელი-იდიალისტებს...

ადამიანი დიდია თავის ზრახვებში, მაგრამ უძლურია მათ განხორციელებაში...

ვიდრე ცოცხალი ხარ, არავის ენაღვლები, მოკვდები თუ არა, არაჩვეულებრივად მნიშვნელოვანი ხდები......

და როცა ღამით ღვთისმშობელსაც დაეძინება, მე მთვარი შუქზე შენს სიყვარულს დაუდარაჯებ....

.ნუთუ შენს გულში მე ვერ ვპოვე პატარა კუთხე, როცა ჩემს გულში შენ გიჭირავს მთელი სმაყაროი!...

რომ შეგიყვარდეს, ჯერ პატივს უნდა სცემდე. სხვას რომ სცემდე პატივს, ჯერ საკუთარი თავის პატივისცემა უნდა ისწავლო...

ხანდახან რაღაც უნდა დაკარგო, ან რასაც ეძებ, ის ვერ იპოვო. საბოლოოდ რომ მზემ გაანათოს, მანამდე სულში უნდა ითოვოს... იქნებ სიკვდილიც ინატრო ზოგჯერ, რომ გაუღიმო...

მეგობრობაც ისეთივე იშვიათი ნიჭია, როგორც პოეტობა. მეგობრობა მხოლოდ იმას შეუძლია, ვისაც ძალძუმს ვინმე ან რამე უანგაროდ უყვარდეს…და მართლაც ამ უანგარობის გარეშე...