გრძნობის ქარიშხლებს აუშლიათ რისხვით ფაფარი, სულ სხვანაირი შთაგონებით შემოდის ღამე... ამიწიოკდა სული ისევ, შენით დამთბარი და სადღაც თითქოს უშენობას წამებით...

მზედაკრულ მიწას ყოჩივარდის სურნელი უდის, ნაზამთრალ კუნელს აწყევლინებს გაჩენას ჩიტი, სველ საფრთხობელას მოუხდია ჭილოფის ქუდი და ვაზის მუხლში იზმორება სანამყნე...

გარეთ მოქუფრული, წვიმის ამინდია, რითმებს შეეპარათ დარდი ხასიათში, ისე მომეძალა ახლა რითმის გამა, ისე ამედევნა წერის ხვაშიადი......

თავსშემოგავლებ ჩემს მეუღლეს თავსშემოგავლებთქო გითხარი და გაგიკვირდა... არ ვიცი რატომ......

ჰე, ჰე, ჰე, ჰე, ჰეიიი... მთებო, ჭალებო, მინდვრებო, ზვრებო, ქართულო ცაო, გუმბათს რომ აცდი, ჩემო მიწავ და მზევ თბილ სხივებო, მე თქვენს სიყვარულს სივრცეში...

სიმძიმემ ბნელის, გადახარა სამყაროს ღერძი, მოიწევს ჟამი–განცხადება, ალბათ ახლოა, მეც ერთი ევა, ამ სიბნელის სიმძიმეს ვებრძვი, მთლად დედამიწა, ხომ ცოდვების...

ვაი იმ ხალხს, რომელსაც საერთო ძარღვი გაუწყდა; ვაი იმ ქვეყანას, საცა საერთო ძარღვში სისხლი გაშრა, საცა ყველაში თვითონ არ არის და თვითოში - ყველა, საცა თვით...

შენთან ძილი მინდა, შენგან შვილი მინდა შენი სიცოცხლისთვის_თუნდ სიკვდილი მინდა შენი შუქი მინდა, შენი ჩრდილი მინდა შენი წყაროს წყალი, შენი ხილი მინდა....

თითქოსდა ღმერთმა ინება, თვალები გამომეხილა და ხელოვნების ქუჩაზე, სრულყოფილება მეხილა,...

ერთმანეთს ისე შემოვეყარეთ ჩემი ცხოვრების გზაზე, რომ უნებურად შემომეყვარე, მიხარიხარ და მავსებ... ჩემი გახდი და აღარ დამტოვო... ამ სიყვარულის ხათრით შენი...