ვიცი შენთვის ჩემს რომანტიზმს გაუხუნდა ფერები, აღარც სუნთქვის სურნელი გცემს და არც შორით მეფერები......

ქარი წანწალებს ღალატობს ზამთარს და გაზაფხულში ეძებს დასაყრდენს... მტრედებს მოსწყურდათ ფრთების გაშლა და - მზით გათბობა ნაზამთრალ საყდრებს ....

როცა აკრძალულ სიყვარულს ეტრფი, და როცა გიყვარს თხემიდან ტერფით. როცა ცას წვდები გაშლილი ფრთებით, და როცა გიღირს ცხოვრება ერთ დღით....

აი, ბუნებაც გამოფხლიზლდა დაძინებული. ეხლა ვხვდები, ზამთარი თოვლს იხდის, კეკლუცობს... ლექსიც მომბეზრდა ნაზამთრალი, ოქროსფერი, პოეტური რითმებით....

კოცნა ღიმილის კუთხეში... ჩემის აზრით ურთიერთობა ნამდვილი და გულწრფელი მაშინ არის როცა ცოტა ან ცოტაზე მეტად ბავშვურია, ბავშვურად სუფთა, ქვიშიანი ფრჩხილებით...

ჯიბეში დამრჩა გამოუთქმელი ემოციით სავსე ხელები, საფეთქლის ძვალთან ამოვარდნილი ნარბენი სული ... ჭაღარასავით გამხადე ავად მაგრამ არ ვკვდები თუ ისევ შეგხვდი,...

გაირბენს წლები - მეც დავბერდები, დამიგრძელდება პიჯაკის მკლავი... პირჯვარს გვსახავდნენ თურმე დედები, რომ აგვცდენოდა ბოროტი თვალი ....

ფიქრის ძნა ვკონე - განცდა დავზვინე, ვნება დავაძინე, სიტყვა დავამძივე... მწერე ბარათები - გულზე დამათბები,...

მე ბევრს არ ვითხოვ მინდა სიმშვიდე, მე-გულები და ეს სულს მიმშვიდებს . გადაგეყრები - ჩვენ გავზრდით შვილებს ნატვრას ავიხდენ და ერთს ვიშვილებთ....

მე ბევრს არ ვითხოვ მინდა სიმშვიდე, მე-გულები და ეს სულს მიმშვიდებს . გადაგეყრები - ჩვენ გავზრდით შვილებს ნატვრას ავიხდენ და ერთს ვიშვილებთ....