მე ვიცი შენი თვალების ფერი, და იქ ზეცის და ზღვის ლაჟვარდს ვხედავ, შენ იცი ჩემი თვალების ფსკერი, და მაინც ტბაში შემოსვლას ბედავ.....

არ ამიშარდე, გევედრები, არ ამიშარდე, ჩვენი ცხოვრება უსასრულო ისეც შარია, გაიღვიძებენ ალუბლები და ნაწვიმარზე მომიყვებიან სიზმარ-ცხადის უცხო შარიათს....

ხელი შემახე... გაბედე და ხელი შემახე, ვხედავ, ხელები როგორ გითრთის, როგორ ცახცახებს, თითის წვერებში გტკივა სივრცე დღეს შენ ჩემამდე და გულისცემით ზომავ...

ხან მწუხარეა საღამოს სუნთქვა, ხან სულს გიხუთავს ზაფხულის ხვატი, მე არ მინახავს, მაგრამ ხომ უთქვამთ: ზოგჯერ ტირისო წმინდანის ხატი....

და, მაინც რა ჰქვია უშენო სიცოცხლეს, რა ფერის უნდა ჩავიცვა კაბა, გავა ეს ღამეც,ეს გათენებაც, ეს გაზაფხულიც უშენოდ გავა......

მეგონა, რომ მართლა მიცნობდი, მე სული შეგახე შიშველი, თუმცა, კი ვგრძნობდი და ვიცოდი, ვიცოდი, რომ ვეღარ მიშველი......

...გული ხომ ერთია...მე...იგი გაჩუქე.... სულში ჩავაქსოვე გრძნობა... იქნება... ფიქრების მინარე გაყუჩდეს... იქნება.... შეწყვიტოს უშენოდ თოვა....

რაღაც მითხარი სხვა,ამ სიყვარულის დარი. გთხოვ, გამიწეწე თმა,შემომინგრიე კარი... ან ამაფრინე ცად,ვარსკვლავს დაარქვი ია....

ოჰ, ეს ქარი!..უმიზეზოდ ატყდა დღესაც, უმიზეზოდ ამიწეწა თმა და სული, გულმოსულმა ჩაუქროლა ვერხვის ხესაც, გაიტაცა თან ფოთლები შეყვითლული....

შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს მიწის სუნთქვას სწირავს; ღაპაღუპით ფერმკრთალ ნოტებს მოსდით ცრემლის წვიმა....