გზააბნეული წივწივებს ჩიტი, თითქოს ერთ კლავიშს აწვალებს თითი, თითქოს ჩიტისთვის უძვირფასესი ვიღაც თუ რაღაც მთავრდება, მიდის.. otar chiladze sagamo poezia...

წარწერა ვაჟას სახლის კედელზე გზის პირას იდგა პატარა სახლი და მის გარშემო ტყე კანკალებდა, და ტყის შრიალით სავსეს და დაღლილს, ქვეყანა ერტყა გარედან...

იქნებ არც იყო, მაგრამ მე მახსოვს ზამთარი, როგორც ცუდი სიზმარი, როგორც დამპალი ძაფით ნაქსოვი პერანგი სველი და ნასხვისარი. sinatlis leqvi otar chiladze...

ზამთარმა ცივმა და შემპარავმა, მომისია კვლავ თეთრი ფიფქი და კვლავ მიყვარხარ, თუმცა არა ვარ ის, რაც ვიყავი ანდა ვიქნები otar chiladze siyvaruli poezia...

თუ... კაცის სული... ყრუ და ბნელია, გული ბოროტი გონებას თრგუნავს, საშიში არი ana kalandadze poezia leqsebi...

ჩემო ბერდედავ, ზიხარ ყორესთან და არწივის თვალს მიდამოს ავლებ. ახლა, საცაა, არხოტიონნი აიყრებიან, ჯვარობას წავლენ... ana kalandadze sev berdedas...

აქ სიჩუმეა, მზე და სიჩუმე გულთამკოდავი, მაღლა, ხის წვერზე სადღაც ხმაურობს ჭრელი კოდალა... ana kalandadze iyaltoshi poezia...

ლაჰილზე ისევ დიდებული და სავსე მთვარეა.. და ყველაფერი ზღაპრულია და იდუმალია - ძველი მურყვამი, უშბა, თეთნულდი ana kalandadze lahilze...

შენს ლურჯ მწვერვალებს, თოვლი რომ ფარავს, თერგს და დარიალს, ჩემო ქვეყანავ, დიდება მარად, მრავალჟამიერ! ana kalandadze mravaljamier...

ისევ განკვეთე შენ ურჩხული გაუმაძღარი და დამიფარე, ვით წალკოტში ყვავილს იფარავ... გააღე ჩემთვის, ო, კარები ana kalandadze isev gaxseni guli chemi...