ცა რისთვის გინდა, მზე დაგეკარგა, შენც გამოჰკიდებ ძებნას აფრებად,...

ღვინო ჯამში დაისხმება, შეჰყრი დარდის დიდ ამალას, მარტოობით გული ხმება, მე ვიცი და შენ კი, არა!...

რა შეედრება შენ წარმტაც კოლხეთს, არხოტის მთებს და რიონს არგვეთში, კიდევ მრავალჯერ მოიგებთ ომებს, თუ ეყვარება ქართველს ქართველი!...

ალბათ არ არის არაფრის ღირსი, უმთავრეს კანონს ვინც არ დაიცავს, ქოხი უნდოდა ჰქონოდა ისლის, რომ აღარ ეგრძნო თავი პატიმრად....

შენ ჩემთვის წიგნივით ხარ, გკითხულობ რადგან დაწერილი ხარ. გფურცლავ რადგან საინტერესო ხარ, არ მინდა დამთავრდე რადგან შემიყვარდი. მერედა როდი გიშორებ, ხელახლა...

გრილია ღამე, ჩემმა ცხოვრებამ ცივი კალთა გადამაფარა, გულში ჩამიკრა, მეამბორა გაყინულ ხელის მტევანზე,...

წამო გავიპაროთ მე და შენ ოცნების კოშკები ავაგოთ, ჩავჭიდოთ ერთმანეთს ხელები სიხარულს, სიყვარულს, ვუმღეროთ.....

– მონატრებული ბოლო წამები – მე უძინარი, – ღამე ნათევი, ჩემი წარსული თავს რომ მახსენებს, ლამაზი დღენი, ქარი აშარი, ჩემს მოგონებებს წვიმით ასველებს.....

მზე მიცინის ამ დილით, თუ განწყობის ბრალია, მგონი, უკვე გავგიჟდი, ბევრიც აღარ მაკლია....

შენთვის არავინ... მაგრამ, მაინც ავლაპარაკდი.. და ახლა ვნატრობ, ნეტავ, გაწვიმდეს, მაგრამ აწვიმდეს, მხოლოდ სატრფოს, არა თუ ვინმეს......